Stefan Czerniecki - Cisza

autor: Stefan Czerniecki

tytuł: Cisza

wydawnictwo: Bernardinum

rok wydania: 2013

ilość stron: 288

ocena: 5.5 / 6

W moich podróżniczych marzeniach z Ameryką Południową nigdy nie było mi po drodze. Oczywiście, nie wzgardziłabym darowaną/wygraną wycieczką i chętnie odwiedziłabym Wyspę Wielkanocną, dałabym się porwać karnawałowi w Rio, oniemiałabym na widok wodospadów Iguazu… Ale żebym tak z własnej woli tuczyła drobniakami swoją świnkę skarbonkę w nadziei na South America trip do Peru i Ekwadoru? No jakoś tak nie. 

Ale podróżnicze plany to jedno a czytelnicze preferencje - drugie. O Ameryce Południowej mogę czytać bez końca, pod warunkiem, że książka będzie opatrzona dwoma słowami „Stefan Czerniecki”. Tak Drogi Czytelniku, bo musisz wiedzieć, że pod tym nazwiskiem kryje się wciągająca, pełna zabawnych historii, ciętych ripost, inteligentnego sarkazmu klimatyczna podróż. A że po raz kolejny padło na Amerykę Południową? Jak widać autorowi w tym kierunku bardzo po drodze. Jest więc druga po „Dalej od Buenos” – „Cisza”. Ale uwaga, w tej „Ciszy” o ciszę bardzo trudno. Czytając perypetie zabawnego gringos, dzielnego chojraka i (uwaga, tu cytat) „psa na baby”, nie sposób zachować powagi.

Stefan Czerniecki tym razem na ostrzu podróży postawił Peru i Ekwador. My – czytelnicy, pasażerowie nie na gapę, bo z biletem w formie książki mamy okazję prześledzić jego wędrówkę. Zaczyna się dość ciekawie, od „uroczych latynoskich oczu”, ale może przejdźmy dalej, podziwiać inne widoki…

Wraz z „Ciszą” mamy okazję poznać zakątki Peru, zajrzeć do slumsów w mało atrakcyjnej i szarej Limie, skosztować lokalnego specjału – świnki morskiej (podziękuję, dziś piątek), odwiedzić Kanion Colca i zobaczyć „kondora cień” , zachłysnąć się widokiem słynnych ruin Machu Picchu. W pakiecie, zupełnie gratis zostaniemy obrabowani, obrabowani i…porwani. Żądni dalszych atrakcji? Proszę bardzo – w Ekwadorze wdrapiemy się szczyt wulkanu Illinizy Norte, w Otavalo na największym bazarze na kontynencie obłowimy się niczym „galerianki” i zagłębimy się (nielegalnie dość) ekwadorską dżunglę. To tylko kropla w morzu – gąszczu atrakcyjnych miejsc jakie skrywa w sobie „Cisza”. Przeczytajcie. Warto.

„Cisza” to nie przewodnik, raczej historyjka o perypetiach trójki gringos (w podróży Stefanowi towarzyszyły równie zabawne koleżanki – Zosia i Ula) przemierzających Amerykę Południową i surowe Andy. Ale i tutaj nie brak praktycznych rad i wskazówek zaczerpniętych z dość ciekawych doświadczeń podróżników. No tak, mądry gringo po szkodzie. Jeśli chcecie wiedzieć jak w Peru i Ekwadorze nie dać się ograbić z cennych dolarów, telefonu i ostatniej paczki ulubionych herbatników sięgnijcie po „Ciszę”.

Wspominałam już, że uwielbiam serię „Poznaj Świat”? Za ciekawe, pełne pasji opowieści, za niebywałą jakość wydania i za te oszałamiające, piękne zdjęcia. Cudo! 

Zdjęcia pochodzą ze strony autora http://stefan.czerniecki.net (te same znajdziecie w książce)

Pobrałam je bez jego zgody i wiedzy.

Jeśli kiedykolwiek tu zajrzysz… do kolejnego napisania i poczytania Stefan!

konkurs

Stefan Czerniecki - Dalej od Buenos

autor: Stefan Czerniecki

tytuł: Dalej od Buenos

wydawnictwo: Bernardinum

rok wydania: 2011

ilość stron: 251
źródło: Z półki

ocena: 5.5 / 6

Podczas ubiegłorocznych targów książki, pielgrzymując od stoiska do stoiska dotarłyśmy z Izą do Wydawnictwa Bernardinum a tam z założonymi rękami i tym swoim sympatycznym choć nieco nieśmiałym uśmiechem stał nieznany Autor. Iza pierwsza padła trupem, złapała książkę, zapłaciła i pobiegła po autograf. Stałam z boku ale w obawie, że żal zacznie mi ściskać pewną część ciała, szybko poszłam w jej ślady. Wątpię, czy w ogóle sprawdziłyśmy o czym traktuje jego książka, równie dobrze Autor mógł napisać rozprawkę o zwyczajach godowych motyli, wtedy nie miało to znaczenia. Przecież spod pióra tego sympatycznego uśmiechu nie mogła wyjść nudna i monotonna opowieść.

Autor zabiera nas w podróż do Ameryki Południowej, do Buenos, a nawet jak zdaje się obiecywać tytuł jeszcze dalej od Beunos. Stefan jest miłośnikiem gór, pasję zapewne odziedziczył w genach po ojcu alpiniście, w jego książce próżno więc szukać błogiego lenistwa i rekreacyjnego nicnierobienia. Nie taki był cel podróży. Omijając utarte szlaki turystyczne, sypiając w namiocie pośrodku argentyńskiej selwy doświadczymy więcej niż jest nam w stanie zaoferować nawet najlepszy turystyczny przewodnik. Zatopimy się w tętniącej tangiem robotniczej dzielnicy La Boca w Buenos Aires, przemierzymy Park Narodowy Torres del Paine w chilijskiej Patagonii, z dość nieprzyjemnymi objawami choroby wysokościowej wdrapiemy się na kawałek Aconcaguy - najwyższego szczytu Andów i Ameryki Południowej i zbluzgamy boliwijskiego, przekupnego strażnika. Podczas niedajacej wytchnienia podróży zaliczymy okoliczne gejzery, wulkany i lodowce, ujrzymy najrzadziej widoczny szczyt świata – Cerro Torre a przysiądziemy tylko na chwilę by odpocząć, skosztować yerby i nabrać sił przed kolejną wędrówką. 

 

 Przemierzyć kawałek Ameryki Łacińskiej, skrobnąć parę słów tytułem wspomnień i... zachwycić czytelnika. Tak mógł tylko Autor. Napisana z humorem, pełna zabawnych zdarzeń ale też ciekawych informacji i przydatnych porad jak się odnaleźć w krajach Ameryki Południowej i nie dać nabić w butelkę czyhającym naciągaczom pozycja. I przykład realizacji marzeń. Stefan udowadnia, że się da, że można i to bez wypchanego pieniędzmi portfela i zaawansowanej znajomości wszystkich języków obcych:

„- Autobus. Gdzie? Godzina? Dlaczego nie ma? – po raz kolejny wznoszę się na lingwistyczne wyżyny mojej hiszpańszczyzny”

Książka jest naprawdę bardzo dobra i godna polecenia. Skąd więc te pół noty wyżej? Chyba nie jestem obiektywna, to z sentymentu do Autora - fajny facet z niego! ;)

Polecam serdecznie pasjonatom podróży, miłośnikom górskich wędrówek jak i czytelnikom, którzy choćby tylko na kartach książki, w towarzystwie tryskającego humorem Autora - przewodnika pragną odbyć wędrówkę po zakątkach Ameryki Łacińskiej.

Kinga Choszcz - Pierwsza wyprawa Nepal

autor: Kinga Choszcz

tytuł: Pierwsza wyprawa Nepal

wydawnictwo: Bernardinum

rok wydania: 2011

ilość stron: 224

ocena: 5.5 / 6

Od dawien dawna interesowała mnie kultura dalekiego wschodu. Przejawem fascynacji było poszukiwanie lektur z tego tematu, zagłębianie się w tajniki kuchni i poznawanie dalekowschodnich religii jak hinduizm, buddyzm i sikhizm.

Gdy w nowościach wydawniczych wypatrzyłam ”Pierwszą wyprawę Nepal”, z miejsca zapałałam chęcią pożądania – posiadania i przeczytania.

I tak naprawdę tytuł był sprawą drugorzędną, to nazwisko autorki grało kluczową rolę. Z Kingą Choszcz po raz pierwszy spotkałam się za sprawą książki „Moja Afryka”, pełną pasji, cennych informacji ale i smutku. Bo Kindze nie dane było ukończyć swej podróży marzeń i wrócić do domu. Zachorowała na malarię mózgową i zmarła w Afryce w 2006 roku.

„Pierwsza wyprawa Nepal” to zapiski blisko 8 miesięcznej podróży Kingi do krajów bliskiego wschodu na przełomie 1995 i `96 roku. Tak, to są zapiski i tak należy je traktować. Wtedy jeszcze Kinga nie przypuszczała, że zostaną wydane w formie książki. Pisała pamiętnik – dla siebie, dla bliskich, dla utrwalenia wspomnień. Powieść została wydana po śmierci autorki, w niezmienionej formie, w takiej jaką po sobie zostawiła.

Kinga Choszcz wyruszyła w październiku 1995 roku w swą pierwszą „poważną wyprawę”.  Z Polski poprzez Słowację, Węgry, Rumunię, Bułgarię do Turcji – stopem, autami osobowymi, tirami, z kierowcami różnych narodowości. Dalej autobusem do Iranu, samolotem do Pakistanu i wreszcie pociągiem – do Indii. Tu zaczyna się prawdziwa, trwająca kilka miesięcy przygoda, którą poznamy z kart książki. Kinga była indywidualistką. Nie interesowały ją wielkie miasta i słynne, tłumnie oblegane zabytki. Wybrała coś cenniejszego, bliskość prostych ludzi. Gościnność z jaką się spotykała pozwoliła jej uczestniczyć w ich życiu rodzinnym, wnikliwie poznawać kulturę i zwyczaje panujące w odległych zakątkach Azji.

Niesamowite z jaką naturalnością Kinga wtopiła się w zupełnie obcą kulturę dalekiego wschodu. Przywdziewała bogato zdobione sari, pomagała przygotowywać tradycyjne posiłki i spożywała je jak wszyscy, ręką siedząc po turecku na podłodze. Zdobywała himalajskie szczyty, zwiedzała wysoko położone górskie świątynie, uczestniczyła w barwnych festiwalach, obrzędach weselnych i licznych świętach. Piła sok prosto z kokosa, jeździła na wielbłądzie, zobaczyła i doświadczyła więcej aniżeli przeciętny turysta.

Sięgnijcie po „Pierwszą wyprawę Nepal” i przenieście się w inny, nieopisany w przewodnikach świat wszędobylskich małp, świętych krów i niestety świat biedy i ubóstwa. Przeczytajcie, wrota orientu stoją otworem.

Uwielbiam książki z serii „Poznaj Świat”. Pięknie wydane, bogato ilustrowane stanowią idealny prezent dla miłośników podróży, żądnych poznania nowych kultur i smaków.

„Pierwsza wyprawa Nepal” to trzecia i ostatnia książki Kingi Choszcz, zdecydowanie warta przeczytania. Polecam gorąco.