PM Nowak - ani żadnej rzeczy

autor: PM Nowak
tytuł: ani żadnej rzeczy
wydawnictwo: Czarna Owca

rok wydania: 2012
ilość stron: 350
źródło: Egzemplarz recenzencki
cena: 4.5 / 6

Jakież było moje zdziwienie kiedy pod „Czarną serią” – wydawać by się mogło zarezerwowaną wyłącznie dla skandynawskich kryminałów ujrzałam aż nazbyt polsko brzmiące nazwisko. Wnikliwość tylko wzmogła zainteresowanie, otóż w szeregi poczytnej i rozpoznawalnej serii wydawnictwa Czarna Owca wstąpił Polak - PM Nowak a akcja ze skandynawskiej scenerii przeniosła się na nasze rodzime podwórko, do Warszawy. Dlaczego wydawnictwo zdecydowało się odstąpić od reguły? Czyżby  debiut polskiego autora był tak dobry, że śmiało może konkurować z cieszącymi się uznaniem nazwiskami?

Jak mogą potoczyć się lody śledztwa prowadzonego przez dość niepospolity duet? Aż nazbyt przejęty i zaabsorbowany swoją rolą komisarz Zakrzeński oraz nieco ślamazarny, żeby nie napisać ociężały umysłowo prokurator Wilk prowadzą sprawę morderstwa Katarzyny Cebulskiej. Kobieta zginęła we własnym domu a pierwsze ślady wskazują na włamywaczy próbujących dostać się do sejfu. Zakrzeński jest jednak bardziej skrupulatny, rutynowo zaczyna prześwietlać bliskich ofiary. Wszyscy, zarówno dużo starszy mąż zmarłej, nastoletnia córka, która niegdyś groziła matce śmiercią, ex mąż – niegdyś recydywista teraz zagorzały dewota jak i tuzin innych przesłuchiwanych osób mają niepodważalne alibi.  Kto więc stoi za tym niemalże idealnym morderstwem?

Lektura „Ani żadnej rzeczy” przypominała mi aktualną temperaturę powietrza jaką ostatnimi czasy wskazują nasze termometry. Nie mam tu na myśli naprawdę gorącej atmosfery, chodzi mi raczej o efekty utrzymujące się na tym samym poziomie. Z kryminałem Nowaka było podobnie, od pierwszej do ostatniej strony toczył się tym samym rytmem, może nie przyprawił mnie o palpitację serca, nie przygryzałam też skuwki od długopisu ale czytałam go poniekąd z zainteresowaniem. Najbardziej do gustu przypadł mi wspomniany wcześniej paradoksalny duet przedstawicieli prawa. Komisarz, który drąży, krąży, dwoi się i troi oraz prokurator mający na pierwszy rzut oka nierówno pod sufitem – czy taka osobliwa para jest w stanie rozwikłać zagadkę morderstwa? O tym przeczytajcie już sami.

„Ani jednej rzeczy” czytało mi się naprawdę dobrze, nie mogę mu wiele zarzucić, jedyną uwagę skierowałabym w stronę zakończenia. Z jednej strony nie było złe ani też przewidywalne, z drugiej autor przez cały kryminał pracował na podkręconych obrotach, chyba przez to poniekąd liczyłam na bardziej spektakularne zwieńczenie historii. Nie mniej kryminał jest naprawdę dobry a biorąc pod uwagę, że mamy do czynienia z debiutem, w przyszłości spodziewam prawdziwego majstersztyku.

„Ani żadnej rzeczy” otwiera serię kryminałów o komisarzu Zakrzeńskim i prokuratorze Wilku. Sama wypatruję kontynuacji a kryminalnych pasjonatów zachęcam do lektury!

Egzemplarz otrzymałam od Wydawnictwa Czarna Owca za pośrednictwem portalu Zbrodnia w Bibliotece. Dziękuję! 

Recenzja zgłoszona została do konkursu dla syndykalistów

Camilla Läckberg -Kaznodzieja

autor: Camilla Läckberg

tytuł: Kaznodzieja

wydawnictwo: Czarna Owca

ilość stron: 440

ocena: 3.5 / 6

Zawiodłam się. Bardzo i mocno. I przykro mi z tego powodu.

Widziałam kilka recenzji tej książki, większość pochlebnych i zachęcających do jej przeczytania. Ja sama po pierwszej części cyklu Patrik Hedström – Księżniczce z lodu byłam bardzo pozytywnie nastawiona. Pierwsza część miała w sobie wszystkie elementy kryminału, które lubię i cenię: wartką akcję, niebanalną intrygę, stopniowo budowane napięcie i wyrazistego głównego bohatera. O ile bohater się nie zmienił tak pozostałe cechy zaginęły gdzieś w akcji.

Policjanci z Fjällbacki - małego miasteczka na zachodnim wybrzeżu Szwecji otrzymują zgłoszenie:  w Wąwozie Królewskim 6letni chłopczyk znalazł nagie zwłoki młodej kobiety.   Na miejscu okazuje się, że obok ciała leżą dwa szkielety należące do zaginionych przeszło 20 lat temu kobiet. Skąd? Jak? Dlaczego? Czy policja ma do czynienia z seryjnym mordercą, który ukrywając się przez lata nagle powrócił i zamierza kontynuować zbrodnie?

Ponarzekajmy

Kobieta nie zaginęła, zniknęła, przepadła, zgubiła się. Ona się „po prostu gdzieś zamarudziła” tudzież „zawieruszyła”. 29 i 30 latek byli nikim innym jak chłopcami i łobuzami. Dziwne określenia z ust stróżów prawa. Ale to małe niedociągnięcie w porównaniu z powielanymi sytuacjami i dialogami niskich lotów. By nie być gołosłownym, przykład, jeden z wielu:

Rozbrzmiewa telefon, odbiera Erika, dzwoni zupełnie obcy człowiek

-Dzień dobry, chciałbym rozmawiać z Patrikiem Hedströmem.

-Jest w pracy. Mogę w czymś pomóc czy podać numer jego komórki.

Tak proszę bardzo, podaj od razu numer buta….

Gdy delikwent powiedział, że jest dawnym znajomym Patrika, Erika bez zastanowienia sprosiła go do domu, z żoną gratis, najwidoczniej zapominając, że nie tak dawno bo zaledwie kilka stron wcześniej wyrzuciła z domu takich jednych przemiłych gości. W przypływie emocji, zapomniała spytać o godność swych nowych znajomych a gdy tamci się już wprosili na kilka okazali się być kopią tych pierwszych... Ale wiadomo, „the show must go on” a my mamy kilka stron więcej.

Skoro fabuła sama nie chce się kleić wystarczy od nowa książkę skleić, uprzednio wyrzucając z niej połowę zbędnych, nic nie wnoszących dialogów. Bo mam wrażenie, że autorka poszła nie na jakość lecz ilość tracąc przy tym to, co ważne. Każda książka z serii oscyluje w granicach 430 stron. A gdyby Kaznodzieja miał ich 300? Straciłby jedynie na objętości…

"Gra się takimi kartami, jakie się ma, nawet jeśli są kiepskie"

Czy sięgnę po kolejne kryminały autorki? Pewnie tak, choćby dla porównania. Nastąpi to jednak później niż przewidywałam, wszak jeszcze wiele skandynawskich kryminałów czeka na odkrycie.

Teraz mam ochotę zapoznać się z bibliografią Jo Nesbø, mam nadzieję, że warto :)