Erica Spindler - Ukarać zbrodnię

autor: Erica Spindler

tytuł: Ukarać zbrodnię

wydawnictwo: Mira

rok wydania: 2013

ilość stron: 480

ocena: 4/6

Z Ericą Spindler spotkałam się po raz pierwszy w ubiegłym roku (Dotyk strachu) Mocne to było spotkanie, i takie jak lubię najbardziej – pełne akcji, bez sztucznych zapychaczy, trzymające w napięciu po ostatnią stronę. Byłabym niepocieszona odmawiając sobie kolejnej książki autorki

Przenosimy się do Charlotte w Karolinie Północnej, a precyzyjniej do leżącego na jego obrzeżach niewielkiego Whistlestop, w którym bezpieczeństwa obywateli strzeże porucznik Melanie May. Jej służba nie jest ani niebezpieczna ani ryzykowna, w swej trzyletniej policyjnej karierze nie miała nigdy do czynienia z morderstwem, praca ograniczała się do łapania złodziei czy zdejmowania kotów z drzew. Do czasu. Ściślej do pierwszego morderstwa. Najpierw w motelowym pokoju zostaje brutalnie zamordowana nastolatka, córka jednego z najbardziej wpływowych ludzi w mieście, zaraz po tym spada lawina zabójstw, tym razem giną mężczyźni, wszyscy dziwnym trafem mieli nie do końca czyste sumienie. May na własną rękę próbuje rozwikłać zagadkę a kiedy już wie, że ma do czynienia z czymś poważniejszym, angażuje najlepszego eksperta od profilingu. Rozpoczyna się wnikliwe śledztwo.

Wrażenia z lektury? Że tak powiem „na dwoje babka wróżyła”. Bo z jednej strony „Ukarać zbrodnię” czytało mi się dobrze, niemal błyskawicznie, i co najważniejsze z zainteresowaniem. Z drugiej strony medalu, miałam nieodparte wrażenie, że autorka chcąc uczynić kryminał jeszcze bardziej spójnym i absorbującym wtrąciła w fabułę ciąg nieco naciągniętych zdarzeń miłosno-kryminalnych. Nie dziwi mnie tak powszechne nawet i w kryminałach rozkwitające uczucie dwojga bohaterów, ale już seksualne preferencje jednej z sióstr panny porucznik, stworzone na potrzebę płynności akcji trochę tak. Ot mały zgrzyt, może nawet dla innych niezauważalny, bądź odebrany jako „ciekawie zarysowana, pełna niespodziewanych zwrotów akcja”. Dla mnie w tej kwestii Spindler nieco przedobrzyła. 

To, co mi się bardzo podobało, to postać wykreowanego przez autorkę agenta FBI, Connora Parksa. Był świetnym profilerem, umiejętnie wnikał w psychikę zarówno mordercy jak i jego ofiary i potrafił bezbłędnie odczytać pozostawione na miejscu zbrodni ślady. Był tak dobry, że gdzieś w połowie książki bez trudu zdemaskował przestępcę, ja z jego wskazówkami wpadłam na ten trop kilka stron później. W efekcie domyśliłam się kim jest zabójca, ominął mnie element zaskoczenia ale pomstować też nie zamierzam bo „Ukarać zbrodnię” czytało mi się dobrze i muszę to podkreślić - szybko, co ostatnimi czasy w moim wykonaniu jest nie lada wyczynem i gwarancją na to, że kryminały Erici Spindler są naprawdę wciągające.

 

Francisco Asensi - Krew

autor: Francisco Asensi

tytuł: Krew

wydawnictwo: Albatros

rok wydania: 2010

ilość stron: 472

ocena: 3/6

Bardzo się cieszę z uczestnictwa w wyzwaniu Book – Trotter, które mobilizuje mnie do czytelniczej redukcji piętrzących się zasobów książkowych. Choćby taka „Krew” autorstwa Francisco Asensi, od 3 lat (nie)cierpliwie czekała na swoją kolej. Przez lata wchłaniała kurz, żeby tak jeszcze chciała pochłonąć mnie…

Nieważne czy jesteś katolikiem, ateistą, czy dajmy na to wyznawcą Latającego Potwora Spaghetti, z pewnością nie przeszedłbyś obojętnie obok rzuconego hasła „Czy można sklonować Chrystusa z boskiego DNA”? Przyznacie, że to dość intrygujące?

Zaczęło się od kradzieży. Niezwyczajnej bo łupem padła relikwia, ampułka z krwią świętego Pantaleona skradziona z madryckiego klasztoru. Do przeprowadzenia sprawy powołany został inspektor Mazeres, nie najmłodszy już ale dość obeznany w temacie, jeden z najlepszych policyjnych ekspertów od przestępstw religijnych. Śledztwo w sprawie kradzieży zyskuje nowy wymiar wraz ze znalezieniem w tajnym, podziemnym korytarzu wychodzącym z klasztoru zwłok mężczyzny. Ofiara miała wytatuowaną na ramieniu swastykę, inspektor musi znaleźć związek i wspólne spoiwo łączące neonazistów z kradzieżą ampułki z krwią. To dopiero początek bo w miarę rozwoju śledztwa na jaw wyjdą kolejne sensacyjne odkrycia, które nadszarpną wiarygodność Ewangelii, podważą boskość Jezusa i moralną doktrynę Kościoła…

Czyżby Francesco Asensi niczym Dan Brown próbował użyć swojej książki niczym przysłowiowego kija wsadzonego w mrowisko? „Krew” jest przesiąknięta przytykami skierowanymi w stronę Kościoła, od oszukiwania wyznawców po romanse biskupów. Asensi stawia bardzo poważne zarzuty a pikanterii dodaje fakt, że… sam był kiedyś księdzem. Nie zamierzam wnikać, snuć domysłów; umówmy się – przecież to "tylko" kryminał z wyimaginowanym podłożem religijnym w tle (a nie wiedzieć czemu przed oczy wjeżdża okładka najnowszego Newsweeka) Ale za to jaki kryminał. Bo dla mnie był to jeden ze słabszych jakie czytałam. Może i Asensi o kościele wie dużo, sam przecież był jego częścią, ale kryminałów to on pisać nie umie. "Krew" dłużyła się i okropnie nużyła. Akcja przesuwała się w żółwim tempie, śledztwo ani na chwilę mnie nie porwało. Sięgałam po nią bez większej chęci, odkładałam bez żalu. Generalnie  "Krew" to początek, długo długo nic i zakończenie. A szkoda, bo temat ciekawy tylko wykonanie kuleje...

Harlan Coben - Wszyscy mamy tajemnice

autor: Harlan Coben 
tytuł: Wszyscy mamy tajemnice 
wydawnictwo: Albatros 
rok wydania: 2012 
ilość stron: 464 
źródło: Z biblioteki 
ocena: 4.5 / 6

Znany i na ogół lubiany – Harlan Coben, jeden z najbardziej znanych amerykańskich autorów powieści kryminalnych. Jego książkom zarzuca się wiele, ot choćby to, że fabuła niczym wakacyjny romans, ulatnia się z myśli czytelnika zaledwie kilka dni po przeczytaniu. Nie przeczę, jedynie zastanawiam czy to tak naprawdę istotne? Bo kiedy podczas czytania mało się człowiekowi nie zapalą palce od szybszego kartkowania stron, reszta przestaje mieć znaczenie.

„Wszyscy mamy tajemnice” to kolejny, dziesiąty już kryminał z dobrodusznym Myronem Bolitarem i obrzydliwie bogatym Winem w rolach głównych. Podobnie jak poprzednich częściach, poczciwy agent sportowy vel pomocna dłoń tym razem biegnie na ratunek swej klientce i byłej gwieździe tenisa Suzzy. Dziewczyna jest ósmym miesiącu ciąży o czym, coby internetowej tradycji stało się zadość powiadamia grono znajomych na Facebooku. Pośród gratulacji ktoś zostawia anonimowy komentarz kwestionujący ojcostwo dziecka. Mąż Suzzy po odczytaniu wiadomości zostawia ją i zapada się pod ziemię. Kobieta prosi więc Myrona, by ten odnalazł jej męża i wyjaśnił kwestię kłamliwego komentarza. Z  pozoru nieskomplikowana sprawa z każdą kolejną stroną robi się coraz bardziej zawiła i zagmatwana. A Myron jak to ma w zwyczaju po raz kolejny popada w tarapaty i po raz kolejny Win musi przybywać z odsieczą. Jednak tym razem sprawy przybiorą nieoczekiwany obrót, sama pomimo ukończenia książki jestem pełna obaw co do dalszych losów moich ulubionych bohaterów.

"...jeśli jednak nie otworzysz się przed tym, kogo najbardziej kochasz, jeśli nie ujawnisz swoich wad, nie zdołasz się zbliżyć. Po prostu będziesz miał tajemnice. A te tajemnice jątrzą i dzielą"...

Ze wszystkich cobenowskich kryminałów właśnie te z Myronem i Winem cenię sobie najbardziej. Autor oprócz ciekawie zarysowanej fabuły i umiejętnego budowania napięcia obdarzył głównych bohaterów niebywale ciętym językiem. Ich dialogi kipiące sarkazmem i ironią zawsze wywoływały u mnie salwy śmiechu. W tej pozycji również ich nie brakuje, choć w porównaniu z poprzednimi częściami nieco wyblakły. Boję się, że Coben stopniowo się wypala i że nadejdzie dzień, kiedy postanowi pożegnać się z moim ulubionym duetem. Rozpoczęcie nowej, jeszcze nie wydanej w Polsce serii potęguje obawy, łudzę się jednak, że Coben nie wbije sobie gwoździa do własnej trumny, przecież nie zabija się kury znoszącej złote jajka…

Wydawnictwo Albatros  nie śpi. W przyszłych zapowiedziach pojawiły się kolejne, jeszcze w Polsce nie wydane kryminały Harlana Cobena:

Z nowej serii z X.Y. (celowo nie ujawniam nazwiska bowiem postać pojawia się w książce „Wszyscy mamy tajemnice” )

# Schronienie (2011)

# O kilka sekund  (2012)

Z pozostałych powieści:

#Nie oddalaj się (2012)

#Sześć lat (2012)

Oraz:

Nie wiem jak Wy, ale ja nie mogę się doczekać :)