takie tam... książki

(Ta)dam - reaktywacja

2012-03-15T18:02:00.000+01:00

Wypisałam, pocięłam, pomieszałam, wylosowałam i... musicie uwierzyć mi na słowo. Już po przygotowaniu losów zorientowałam się, że aparat najwyraźniej dostał nóg. Wróci w poniedziałek (oby cały i zdrowy) ale nie chcąc przedłużać, dziś bez zdjęć i relacji. Poniższy zestaw książek trafia do

jjon

Serdecznie gratuluję i proszę o namiary na @.

(Ta)dam

2012-03-10T21:00:00.000+01:00

Dobry wieczór :)

Korzystając z pierwszego od -nie-pamiętam-kiedy spokojnego wieczoru w domu śpieszę z blogową notką.

Dziś chciałabym się podzielić z Wami pakietem dwóch poniższych książek.

Defekt pamięci - Warta przeczytania i godna polecenia pozycja. Jeśli ktoś nie miał okazji jeszcze jej przeczytać szczerze polecam i zachęcam do zgłoszeń.

Wysprzątane miejsca - Choć książka do gustu mi nie przypadła ale wiadomo, gusta są różne, wierzę więc, że trafi na zadowolonego czytelnika.

Wystarczy się zgłosić :) Wyniki w najbliższy czwartek :)

Od poniedziałku powinnam się tu zakorzenić. Lekarz obiecał, że wrócę już do jako takiego funkcjonowania :)

Zimowe zdobycze

2012-02-24T19:37:00.001+01:00

Dziś miałam podzielić się opiniąna temat kolejnej książki mistrza niemieckich thrillerów (tak, tak, znów Fitzek)ale niedokończona praca na „już” nie chce na to pozwolić. „Śmierć ma 143 cm” będziemusiała poczekać do niedzieli więc dziś entliczek pentliczek - stos

Nie przyznam się przed sobąi przed Wami ile książek kupiłam tej zimy. By zagłuszyć wyrzuty sumieniapodzieliłam stos na dwie części (po prostu udawałam, że nie zauważam wszystkichnowości na swych półkach ;)). Drugą pochwalę się za jakiś czas, zanim zacznęrwać sobie włosy z głowy i płakać nad zrujnowanym domowym budżetem…

Proszę powiedzcie, ile książekna Waszych półkach czeka w kolejce na przeczytanie? Policzyłam i wyszło, że mamzapas na półtora roku. Już zdążyłam się przekonać, że kupowane w dniu premiery nowościw moim przypadku nie są najlepszym rozwiązaniem. Zanim sięgnę po daną książkę czasi promocja skutecznie obniży jej cenę. Noale głos rozsądku to jedno, radość kupowania drugie.

Oczekując na kolejnąprzesyłkę z KDC stoję i rozpaczam nad brakiem miejsca na półkach. Mam nadzieję,że pomożecie i przygarniecie kilka książek, liczę na Was. Wieści niebawem :)

Stos jaki jest widać nazałączonym obrazku

Od dołu pierwsze trzypozycje „Babcia w Afryce”, „Dalej od Buenos”i „Powrót do Poziomki” – wszystkie zautografami to jeszcze zakupy z Targów Książki w Krakowie, które nie miałyokazji prezentować się w stosie.

„Czterypory lata” i „Tamgdzie nie ma coca - coli” (z miłą dedykacją i autografem autora) toegzemplarze od autorów wygrane w konkursach, pierwsza u Sabinki, druga uRoberta (Notatnik kulturalny). Bardzo dziękuję i autorom i organizatorom.

„Droga”toprezent od kolegi, który prawie mi wcisnął ów egzemplarz i jeszcze dziękował,że go wzięłam (książka zupełnie mu się nie podobała, co w tym przypadku bardzomnie cieszy, planowałam jej kupno od dłuższego czasu :) )

„Światławrześnia” i „To” to prezentod siostry

Reszta to moje nabytki, zewszystkich się cieszę a najbardziej z upolowanej na allegro książki „Dotknięcie ziemi” Rani Manickiej. Polowałamna nią od dłuższego czasu, to jedyna książka autorki której mi brakowało,niestety jest niedostępna w księgarniach. Na szczęście nie osiąga niebotycznychsum na allegro więc udało mi się ją nabyć po przystępnej cenie.

I na tym miało się skończyćale nie mogę się powstrzymać.... Przy układaniu stosu narobiłam niesamowitegohałasu (uroki półek bez podpórek – wyciągam jedną książkę, spadają trzynastępne). Układając stos tuż pod nosem mojego szanownego ragdolla chcąc nie chcąc obudziłam go. W odwecie postanowił się zemścić i zrobić to, co najlepiej muwychodzi – ugryźć książkę. Wybór jak widzę padł na Stephena Kinga, ma kot gust! ;)

Miłego weekendu :))

Ryszard Rychlicki - Wysprzątane miejsca

2012-02-22T18:41:00.000+01:00

autor: Ryszard Rychlicki

tytuł: Wysprzątane miejsca

wydawnictwo: Papierowy Motyl

rok wydania: 2011

ilość stron: 166

ocena: 2 / 6

Każdy czytelnik ma wobecksiążki pewne wymagania. W zależności od gatunku jej lektura ma trzymać w napięciu,bawić, bądź wzruszać a czas z nią spędzony powinien należeć do udanych iprzyjemnych. Co zatem gdy nie sprawdza się żadne z powyższych? Więcej, danapozycja nudzi, nuży i usypia do tego stopnia, że ma się ochotę cisnąć nią wkąt?

W mojej opinii takie właśniebyły „Wysprzątane miejsca”. Krótki zarys treści był zapowiedzią ciekawej lektury,tym większe było więc moje rozczarowanie gdy zamiast interesującej fabuły otrzymałammętny zlepek zdań i stron.

„Wysprzątane miejsca”przytaczają historię pewnego mężczyzny mieszkającego na stałe we Francji, wLyonie. Kiedy jego szef postanowił otworzyć w Warszawie filię swojej firmy naszbohater został zobligowany do wyjazdu, w stolicy Polski miał przygotować biuroi pozyskać nowych kontrahentów. Przyjazd po latach do dawnej ojczyzny stał sięokazją do odwiedzenia starych przyjaciół, jeszcze z czasów dzieciństwa. Niestetyszkolni koledzy ciągle byli nieuchwytni, czas upływał więc mężczyźnie nadrobiazgowych oględzinach hotelu i zacieśnianiustosunków z recepcjonistką…

Niewielka objętościowo bomająca raptem 166 stron książka przesiąknięta jest skrupulatnymi detalami. Sam zajmującybez mała połowę stron książki opis wyglądu hotelu, szczegółowy i wnikliwy doprzesady przyprawiał o irytację. Gdyby ktoś zapytał mnie o wrażenia z lektury,bez zająknięcia opisałabym ów hotel, od wykładzin, fakturę tapet poprzezmiejsca odpadającego tynku po zepsutą spłuczkę włącznie. Wygląd hotelu, jegomankamenty i atuty to temat przewodni książki. Wprawdzie hotelarstwo nie jest miobcą dziedziną ale zaserwowany tutaj natłok poglądów i ocen co do jakościobsługi i wyposażenia był dość męczący.

Drugą rzeczą, skutecznieodsuwającą mnie od książki były wszędobylskie „spolszczenia”. I tu pytanieretoryczne „co autor miał na myśli”? Kompletnie nie zrozumiałam zamysłu panaRychlickiego i jego trików nadawania obcojęzycznym słowom polskie odpowiedniki.Picca hat, koka-kola, tiszirt, lancz, notebuk to tylko kilka z „kwiatków” z niezrozumiałądla mnie intencją. To samo tyczy się kaleczenia języka francuskiego. Nazwy ulic(„ri Amedi Bąriet”) dialogi pisane fonetycznie („bą kuraż”, „że truv sa wremą ęteresą”) w moim odczuciu były kiepskąformą żartu. Nie wiem, może coś mi umknęło, może nie zrozumiałam aluzji, dopókijednak nikt nie wyprowadzi mnie z błędu, jak dla mnie „Wysprzątane miejsca” są sans rime ni raison.

Będąc szczerą, ostatnią taksłabą wg mnie pozycję czytałam z 200 książek temu. Umyślnie jednak nie odradzam lektury.Wierzę, że każda książka ma swoich zwolenników. Chętnie poznam opinię innychczytelników, być może czyjaś recenzja pozwoli spojrzeć na „Wysprzątane miejsca”bardziej łaskawym okiem?

P.S. Jeszcze przedprzystąpieniem do lektury poszukiwałam informacji o tej książce. Naportalach natrafiłam na opinię tylko jednego użytkownika, którybardzo zachwalał niniejszą pozycję. Gdy skończyłam czytać „Wysprzątane miejsca”raz jeszcze postanowiłam przeczytać tę zgoła odmienną opinię. Jakieżbyło moje zdziwienie, gdy odkryłam, że ktoś zadał sobie wiele trudu, zarejestrowałsię specjalnie by dodać tylko tę jedną jedyną opinię… Moja będzie druga, dlarównowagi.

Egzemplarz recenzencki otrzymałam od serwisu nakanapie.pl. Dziękuję!

Z miłości do KDC ♥

2012-02-16T12:08:00.000+01:00

Z cyklu Tanie Czytanie:

Jestem uzależniona odksiążkowych promocji na Weltbild.pl. Nie ma tygodnia bym nie złożyła u nichzamówienia. Nie myślcie sobie, że zamawiam pierwsze lepsze książki, co to, tonie. Większość z pozycji to książki, które po Waszych pochlebnych recenzjachlub opiniach umieściłam na półkę „chcę przeczytać”, więc teraz,kiedy mogę je nabyć za niewielkie pieniądze, radość jest wielka :)

Nieprzeciągając, poniżej zamówienia z KDC, bodajże od listopada. Kolejne książki wdrodze.

Specjalnie podaję odnośnik do promocji, może ktoś się skusi :)

Od dołu

1. Uśmiechy Bombaju za 11.90. Książka zbiera same pozytywne noty, zaczęłam czytać i mówię Wam, rewelacja KLIK

2. Bezowocne czuwanie, z kodem rabatowym za 9 zł. KLIK

3. Duchy dżungli za... 15.90 !! Z uporem maniaka kompletuję wszystkie książki z serii Otwarte na świat, nie mogłam się oprzeć cenie! KLIK

4. Fioletowy hibiskus za 13.90. Niestety pozycja nie jest już dostępna

5. W dalekim kraju 10 zł Niestety już niedostępna

6. Królowa słodyczy 10 zł KLIK

Ale to nie wszystko (odnośniki przy cenach)

8,90 zł 10 zł

10 zł 5 zł

10 zł 24.90 zł !!

13.50 zł 13.90 zł

7,90 zł    12,50 zł

   11,90 zł    9,50 zł !!

17.90 zł 12,90 zł

11,90 zł

Niestety, już w momencie dodawania niektóre z książek przestały być dostępne (chociażby perełka - Gułag za 15.90 czy Droga do raju, którą już zdążyłam zamówić...)

To chyba jedyna, ale za to główna wada tej wyprzedaży. Składając zamówienie mam ochotę skakać z radości a godzinę później dostaję maila z informacją, "niestety towar jest już niedostępny"

Odkąd zamawiam książki z wyprzedaży z KDC taka sytuacja miała miejsce może z trzy razy. Ale na kilkadziesiąt zamówionych książek w naprawdę fajnych cenach jestem im w stanie to wybaczyć.

Wszystkie książki objęte promocją - Karnawałowa parada cen

(a raczej nie wszystkie, bp np nie znajdziecie tu książki "Duchy dżungli", która jakby nie było też jest na wyprzedaży. )

Kilka sugestii:

Polecam odbiór osobisty w księgarni. Po pierwsze wówczas nie płacimy za przesyłkę, po drugie można zamówić nawet tylko jedną książkę za 5 zł a po trzecie, mniej zachodu: za książkę płacimy przy odbiorze, a nie wiem jak wygląda sytuacja w momencie kiedy zapłacimy przelewem a towar okaże się niedostępny? Na pewno Weltbild zwraca pieniążki ale więcej z tym kłopotu.

Zdaję sobie sprawę, że nie każdy ma dostęp do księgarni Weltbild ale może akurat, w Polsce jest ich około 40 i może ktoś ma do jednej z nich niedaleko. Mapa księgarni Weltbild

W zakładce "Twój profil" można na bieżąco śledzić co dzieje się z naszym zamówieniem. To chyba tyle. Się spisałam. Mam nadzieję, że kogoś ta promocja uszczęśliwi :)

Krzysztof Bielecki - Defekt pamięci

2012-02-15T20:34:00.000+01:00

autor: Krzysztof Bielecki

tytuł: Defekt pamięci

wydawnictwo: Nakład własny autora

rok wydania: 2012

ilość stron: 154

ocena: 5 / 6

Wyobraź sobie, że możesz byćodpowiedzialny za kataklizmy i klęski żywiołowe. Że przyczyniłeś się do serii wypadkówi awarii, że jesteś winny zawalenia się mostu, pożaru księgarni, ba! zniknięciajednego z kolorów. A wszystko dlatego, że nie wykonałeś zadania, nie wyrobiłeś dziennejnormy… pisania.

Właśnie w takiej paradoksalnejsytuacji znalazł się Kool Autobee. Próbując zrozumieć przyczynę zdarzeń należycofnąć się w czasie, do lat szkolnych kiedy to nasz bohater został zmuszony donapisania krótkiego opowiadania. Pisanie wypracowań było jego traumą, Kool znienawidziłwięc nauczycielkę i do reszty słowo pisane. Minęły lata a tu dziwnym trafempodczas porządków w piwnicy Autobee natknął się na pożółkłą i zapomnianą już kartkę,na której widniało tylko jedno zdanie: „Musisznapisać dwie strony tekstu”. Nie myślcie sobie, że Kool ochoczo zabrał siędo pisania, co to, to nie. Przeciwnie, ani myślał zaprzątać sobie głowy jakimśdurnym opowiadaniem. Ale minął dzień, drugi i trzeci a media nie przestawałytrąbić o czarnej serii wypadków. Z witryn kiosków spoglądały poprzez nagłówkigazet kolejne tragedie i wreszcie Autobee poczuł, że owe nieszczęścia dziejąsię przez niego. Może z ciekawości a może i z poczucia winy Kool zdecydował sięna coś, co z racjonalnego punktu widzenia pozbawione było sensu. Z piwnicyodkopał zapomnianą maszynę do pisania i wykrzesał z siebie potok myśli, słów izdań na dwie strony maszynopisu. Możecie się domyślić, co wówczas się stało…

„Defektpamięci” Krzysztofa Bieleckiego okazał się książką… dziwną alew pozytywnym oddźwięku tego słowa. Jak daleko sięgam pamięcią wstecz, jestempewna, nigdy nie czytałam podobnej pozycji. Autor stworzył paradoksalnyhistorię o Piszących, Motywatorach, człowieku zjadającym skręty i zczarnoksiężnikiem w tle.

Czytelniku, przecierasz oczyze zdumienia? Nie martw się, robiłam tak samo. Ale uwierz, ta dziwna historyjkarodem science – fiction, specyficzna i nietuzinkowa jest świetna w czytaniu. Gdybyktoś wcześniej próbował zachęcić mnie do tej książki przytaczając jej treść,machnęłabym ręką dodając „nie moja bajka”. Atu proszę, nie dość, że okazało się, że lubię takie bajki to jeszcze w starciuz „Defektem pamięci” wyszłam usatysfakcjonowana, pełna podziwu i w szoku.

Że satysfakcja – to wiadomo.Podziw zaś kieruję w stronę autora. Trzeba mieć nie lada fantazję, twórcząwyobraźnię by stworzyć absorbującą czytelnika historię zgoła odmienną od zalegającychna wydawniczym rynku pozycji. A szok? Podczas lektury myślałam, że pomieszaniez poplątaniem zostawi trwały uraz na mej psychice. Tym bardziej cieszę się z zaserwowanegoprzez autora, notabene efektownego zakończenia.

„Defektpamięci” polecam wszystkim, którzy mają ochotę odejść od utartych treści irutynowych schematów i przeczytać coś innego, może i dziwnego ale na pewnowartego uwagi.

„Każdaksiążka żyje tyle razy, ile razy została przeczytana”

Mielibyście ochotę przeczytać "Defekt pamięci"?

Losowanie, które wymknęło się spod kontroli

2012-02-10T14:31:00.001+01:00

Z jednodniowym poślizgiemprzedstawiam fotorelację z losowania:

Od lewej występują:

- „Thriller” J. Pattersonajako upominek gwarantowany

- Osłona na doniczkę vel maszynalosująca

- najmłodsza w rodzinie - Dolly

I w sumie funkcja reprezentacyjnatej trzeciej miała się na tym skończyć. Nie przewidziałam, że sytuacja troszkęwymknie się spod kontroli. No tak, mogłam się tego spodziewać, przecież od tygodnia co wieczórtoczymy walkę o książki – ja czytam, ona je namiętnie gryzie. Nie wiem czy to zmiłości do papieru czy z zamiłowania do wiedzy. W każdym razie i podczas losowania Dollyzwęszyła okazję…

W obawie przez skonsumowaniemmateriału dowodowego należało możliwie szybko wyeliminować maszynę losującą. Jakwięc wytypować zwycięzcę?

Problem rozwiązał się sam -ulubiona karteczka

Mam nadzieję, że widaćwyraźnie :)

Natula proszę o @ z namiarem na siebie. Wszystkim dziękuję za udział i mam nadzieję, że niebawem będę mogła znów kogoś uszczęśliwić.

Pozdrawiam(y) :)

Kaui Hart Hemmings - Spadkobiercy

2012-02-06T21:14:00.001+01:00

autor: Kaui Hart Hemmings

tytuł: Spadkobiercy

wydawnictwo: Znak literanova

rok wydania: 2012

ilość stron: 352

ocena: 4.5 / 6

Gdy o książce jest tłoczno igłośno zwykle wstrzymuję się z jej czytaniem. Uzbrajam się w cierpliwość,czekam aż opadną emocje czytelników. Dopiero wtedy wyciągam ją z rzęducierpliwie czekających książek i przystępuję do lektury. Do dziś wiele tytułów kupionychw dzień premiery nie doczekało się poświęconej im uwagi, co więc sprawiło, że„Spadkobiercy” znaleźli się poza rygorystyczną selekcją? Może to błahe ale poprzeczytaniu kilku recenzji czułam, że to pozycja napisana dla mnie, adekwatnado nostalgicznego nastroju i zadumy nad kruchością życia. Pozycja idealna „nateraz” – nie na później, za miesiąc czy rok.

Czy Matt King mógł nazywaćsiebie szczęściarzem? Miał przecież szczęśliwą rodzinę, dwie nastoletnie córki,piękną żonę, którą kochał nad życie i tak na marginesie był spadkobiercąwielkiej fortuny na Hawajach. Niestety jego beztroskie i zdawać by się mogłopoukładane życie legło w gruzach kiedy jego żona Joanie w wyniku wypadku nałodzi motorowej wpada w śpiączkę.

Dopiero teraz, w obliczutragedii Matt dostrzegł, że jego życie obrało kierunek zgoła inny niż mu sięwydawało. Wcześniej żył w wyimaginowanym świecie, zaabsorbowany pracą,pochłonięty obowiązkami nie zauważył, że stopniowo oddala się od rodziny, że najbliżsipozbawieni wsparcia i pomocy w pojedynkę borykają się z własnymi problemami. Matt,przeżywa szok kiedy zaczyna spędzać więcej czasu ze swymi córkami.Dziesięcioletniej Scottie i siedemnastoletniej Alex daleko od wzorowych,przykładnych nastolatek. Ich zachowania, agresja i brak dyscypliny niepokoją iprzyprawiają o przysłowiowe palpitacje serca. Sama Dorota Zawadzka miałaby tunie lada orzech do zgryzienia więc można wyobrazić sobie co czuje ojciec, którynagle budzi się z życiowego letargu i uzmysławia wagę rodzinnych problemów. Nadomiar złego walka o życie Joanie, kłopoty z nastoletnimi córkami to nie jedynezmartwienia Matta. Sytuacja skomplikuje się jeszcze bardziej, kiedy Alex wyjawiojcu długo skrywaną tajemnicę, sekret, z którego konsekwencjami będzie musiała zmierzyćsię cała rodzina.

Niełatwo pogodzić się zodejściem ukochanej osoby tak jak niełatwo pozbierać swe rozsypane życiepróbując złożyć je na nowo. Refleksyjna książka o życiu, przemijaniu i śmierci.Wprawdzie jej treść nie zawiera ukrytych odpowiedzi na pytania jak radzić sobiez rodzinnymi problemami i pokonywać przeciwności losu ale jej lektura uzmysławiaogromną wartość jaką dla nas jest rodzina.

Przypominam o "konkursie" :)

Oddam, bo (od)dawać lubię! :)

2012-02-04T11:56:00.000+01:00

A dzień dobry :)

Wpadłam tylko na chwilę ponieważ walczę z zamarzniętymi rurami, napływającymi (zamiast wody) gośćmi i wizją kąpania się po sąsiadach...

Mam dla Was (uściślając: dla jednej osoby) niniejszą książkę.

Egzemplarz jest nowy, przezornie - skuszona atrakcyjnym opisem, ceną i chęcią dzielenia nabyłam dwie sztuki. Wystarczy się zgłosić, uśmiech wskazany :))

A losowanie! Co powiecie na czwartek tj. 9 lutego? W piątek będę w mieście, przy okazji odwiedzę pocztę i prześlę zwycięzcy Thriller.

Pozdrawiam i mam nadzieję - do jutra :)

James Paterson - Thriller

2012-01-29T19:43:00.000+01:00

autor: James Patterson

tytuł: Thriller

wydawnictwo: Świat Książki

rok wydania: 2008

ilość stron: 648

ocena: 5 / 6

Jeszczenie zdążą się rozkręcić a już dobiegają końca. Tak niegdyś myślałam oopowiadaniach. Nie pamiętam, który z autorów zmienił mój błędny tok myślenia.Kuczok ze swym mistrzowskim piórem? A może była to antologia krótkich aczmocnych opowiadań mistrzów grozy? W każdym razie na tę formę gatunku patrzęłaskawym, przychylnym okiem, zwłaszcza w sytuacjach podbramkowych, kiedy stres inatłok myśli pozwalają skupić się jedynie przez kilkanaście kolejnych stron.

„Thriller”to pierwsza w historii antologia opowiadań z dreszczykiem. Sygnowana nazwiskiemJamesa Patersona zdaje się być obietnicą dobrze spędzonego nań czasu. I choćżadne z opowiadań nie jest jego autorstwa, towarzystwo światowej sławy pisarzy nadrabiaów mankament. Imponująca lista nazwisk: Lee Child, Heather Graham, DanielPalmer, James Siegel czy choćby Alex Kava nie pozostawia złudzeń – to musi byćdobra książka. I taka właśnie jest.

Zebranyw jednym tomie zbiór 30 opowiadań gwiazd thrillerów to przeszło 600 strondobrej lektury. Cenieni autorzy nie zawodzą, ich utrzymane w napięciu, pełnedynamiki opowiadania zadowolą nawet najbardziej wybrednych czytelników.Niespodzianką okazały się dotąd mało znane w świecie grozy nazwiska. Wysokopostawiona poprzeczka nie spadła z hukiem pod ciężarem niskiego poziomu imarności. Przeciwnie, po namiastce dobrej lektury śmiem przypuszczać, że ichautorzy mają szansę zaistnieć na rynku wydawniczym.

Gwolisprawiedliwości, opowiadaniom można zarzucić nierówność. Wśród świetnych ibardzo dobrych, trzymających w napięciu utworów wkradły się słabsze, nieconużące, odbiegające od reszty słabsze ogniwa. Po ich strawieniu nagrodzenizostaniemy jednak kolejną dawką dreszczyku grozy.

Nierozgraniczając opowiadań na lepsze i gorsze szufladkuję „Thriller” jako kawałek naprawdę dobrej literatury grozy.

Polecam fanom gatunku a wszystkich, którzy nabraliochotę na przeczytanie niniejszej pozycji zapraszam początkiem lutego nabloga…. :)

# Wróciłam :) Dobrze tu być :)

Teraz tylko pozostaje mi nadrobić niebotyczne zaległości i... będę w domu :)

I niech się spełnią...

2011-12-24T23:54:00.000+01:00

Mili Bibliofile,

Ciężkomi do Was trafić. Ostatnio los mnie nie rozpieszcza. Jednego dnia straciłamdwie bliskie mi osoby, ciężko się pozbierać, tym bardziej przed świętami i Wigilią.

Dokładnie rok temu, wWigilię założyłam tego bloga. Chciałam uczcić ów jubileusz, kupiłam szampana,przygotowałam prezenty… wybaczcie, ale huczną imprezę przeniosę już po Nowym Roku,na spokojnie, może i z uśmiechem będziemy świętować rocznicę.

Na razie ciężko mi sięodnaleźć w książkowym świecie. Niby z nosem w książce jednak myślami gdzieindziej. Mam nadzieję, że i ten stan kiedyś minie…

Kochani niech kolejneświąteczne dni upłyną Wam w przyjaznej, rodzinnej atmosferze. I w zdrowiu. Awtedy na pewno będzie miło, wesoło i radośnie!

Jesús Sánchez Adalid - Rycerz z Alcantary

2011-12-10T21:35:00.000+01:00

autor: Jesús Sánchez Adalid

tytuł: Rycerz z Alcantary

wydawnictwo: Bellona

rok wydania: 2011

ilość stron: 480

ocena: 4 / 6

Dużo stron upłynęło zanimsięgnęłam po trzeci tom z cyklu Monroy. Zjednej strony zdaję sobie sprawę, czytanie trylogii w tak dużym odstępstwieczasu jest nań krzywdzące, z drugiej jednak, tysiące stron utrzymane w tejsamej tonacji poniekąd okazały się nużące.

Jak wypadła ostatnia częśćprzygód Luisa Maríi Monroya de Villalobos? Dziwne, ale towarzysząca mi przezdwa poprzednie tomy ciekawość i chęć poznania dalszych losów dzielnego rycerzaz Alcantary jak za dotknięciem, (źle) zaczarowanej różdżki gdzieś się ulotniłaa miejsce zainteresowania przejęła monotonność. Przesyt, zmęczenie materiału? Gwoliścisłości, trzeci tom nie odbiega od pozostałych, nadal utrzymany jest nawysokim poziomie i byłabym niesprawiedliwa oskarżając autora o rozleniwienie. Nie,Jesus Sanchez Adalid nie spoczął na laurach, zaserwował czytelnikom dobrą powieść,z nietuzinkową akcją i umiejętnie wplecionymi wątkami historycznymi.

Wiem, że niektórzy zczytelników chcą zagłębić się w historię ”Rycerza z Alcantary”, nie chcę więc zdradzaćkluczowych wątków i odbierać przyjemności czytania. Nadmienię jedynie, żeMonroy z rozkazu samego króla Hiszpanii Filipa II po raz kolejny podejmie sięwykonania niebezpiecznego zadania, w sercu Istambułu, pod nosem WielkiegoTurka. Wyrwany z klasztoru Alcantara, w którym znalazł schronienie po powrociez saraceńskiej niewoli otrzymuje misję związaną z najbardziej wpływowymi Żydami,wygnanymi z Hiszpanii przez Inkwizycję. W Istambule na naszego bohatera czekamnogość wydarzeń, a sprawy przybiorą zgoła odmienny od planowanego obrót.

Sagę Monroyskierowałabym do czytelników lubujących się w powieściach historycznych i przygodowych. Jestem pewna, że ich lektura nie sprawi zawodu.

Richard Paul Evans - Obiecaj mi

2011-12-06T19:48:00.007+01:00

autor: Richard Paul Evans

tytuł: Obiecaj mi

wydawnictwo: Znak literanova

rok wydania: 2011

ilość stron: 296

ocena: 5.5 / 6

Stos piętrzących się obowiązków, wyzwań izałatwień osiągnął apogeum. Zmęczona i zrezygnowana od kilku dni poszukiwałamwytchnienia w lekturze. Bezskutecznie. Zapewne czytane przeze mnie reportaże iwyłaniający się z nich bolesny obraz rzeczywistości nie był najlepszym wyborem,antidotum na własne zmartwienia. Potrzebowałamczegoś kobiecego, lekkiego i przyjemnego, „Obiecaj mi” Richarda Paula Evansaniczym na zawołanie, idealnie wpasowało się w mój nastrój.

Nie przeczytałam, pochłonęłam ją, odprzysłowiowej deski do deski, od pierwszej do ostatniej strony. Nie wiem czymzaskarbiła sobie me względy. Niby historia jakich wiele, a jednak szczególna,nietuzinkowa, inna. O szczęściu, które każdy z nas pragnie zaznać. O miłości,której nikt nie chciałby doświadczyć. I wreszcie o złożonych obietnicach,kipiących nadzieją i wiarą, wreszcie palących rozczarowaniem.

Na kartach powieści autor zapisał losy BethCardall, blisko trzydziestoletniej, wydawać by się mogło szczęśliwej mężatki.Kobieta wiedzie proste, poukładane życie, pracuje w pralni, wychowujesześcioletnią córkę Charlotte i tęskni za swym mężem Marciem, który jest przedstawicielemhandlowym i z racji pracy ciągle bywa w rozjazdach. Szczęście pryska niczymbańka mydlana kiedy na jaw wychodzi romans Marca. Beth w przypływie rozpaczywyrzuca go z domu. Niestety, zdrada męża to nie jedyna tragedia w rodzinieCardallów. W tym samym czasie zaczyna chorować mała Charlotte i pomimo troskimatki i starań lekarzy, nie udaje się ustalić trafnej diagnozy. Na domiar złegowłaściciel pralni, niezadowolony z frekwencji swej pracownicy, przebąkuje coś ozwolnieniu. Może i z braku wyjścia a może z chęci ratowania swego małżeństwa Bethpostanawia przyjąć męża z powrotem.

„Gdyjuż byłam gotowa, by zdjąć bandaż z nosa, toporem odcięto mi głowę”

Okrutny los nie dał im szansy odbudowaniazwiązku, kpiąc, pozbawił złudzeń. Okazało się, że Marc jest śmiertelnie chory,a ten na łożu śmierci, ze skruchy, w próbie rozgrzeszenia wyjawia żonie listęgrzechów, nie jeden a wszystkie romanse. Mężczyzna umiera pozostawiając posobie otwarte rany żalu, które mimo upływu miesięcy nie chcą się zagoić. Douczucia pustki dołącza się troska o Charlotte, która dalej choruje i z dnia nadzień niknie w oczach. Choroba córki, kłopoty finansowe, niepewność jutraniszczą i załamują Beth. Kiedy wszystko chyli się ku rozpaczy, z koszmarubeznadziei wyciąga ją Matthew, młody, przypadkowo poznany mężczyzna. Choćwydaje się być ucieleśnieniem najskrytszych marzeń jest w nim coś dziwnego iniepokojącego. Kobieta zachowuje wzmożoną czujność ale prawda, którą poznajeprzekracza jej najśmielsze wyobrażenia…

Potrzebowałamtakiej książki, bardziej niż przypuszczałam i bardziej niż byłam się w staniesię do tego przyznać.Ktoś mógłby powiedzieć – banalna, nieprawdopodobna historia. Tak, mógłby. Aleczy to ważne? W lekturze szukałam odprężenia i wyciszenia. „Obiecaj mi” zdałoegzamin, na piątkę z plusem!

„Abłądzić jest rzeczą ludzką, a wybaczyć... no, to już może tylko miłość”

Greg Mortenson, David Oliver Relin - Trzy filiżanki herbaty

2011-12-03T12:15:00.002+01:00

autor: Greg Mortenson, David Oliver Relin

tytuł: Trzy filiżanki herbaty

wydawnictwo: Sonia Draga

rok wydania: 2010

ilość stron: 392

ocena: 4.5 / 6

Pakistan. Pogrążone w wojennym chaosieepicentrum światowego terroryzmu, kraj strachu, lęku i kontrastów, gdzie nędzaprzeplata się z oszałamiającym bogactwem a ubogie wsie przysłaniają wizeruneknowoczesnego Islamabadu stanowiąc niemy wyrzut sumienia. Jak walczyć zterroryzmem? Jak pomóc krajom pogrążonym w wojnie? Modląc się, nieść pomochumanitarną a może właśnie tak jak Greg Mortenson walczyć o pokój budującszkoły w biednych pakistańskich wioskach.

Gdyby kilka lat temu ktoś powiedziałGregowi, jak potoczy się jego życie, kiwałby głową z niedowierzaniem. Mortensonbył zapalonym himalaistą, to właśnie góry zaprzątały jego wszystkie myśli. Ponagłej śmierci swej młodszej siostry Christy, chcąc uczcić jej pamięć,postanowił wspiąć się na K2, powszechnie uznawany za najtrudniejszy do zdobyciaszczyt na ziemi. Próba zdobycia góry zakończyła się niepowodzeniem, jeden z himalaistówzapadł na obrzęk płuc i musiał niezwłocznie zostać przetransportowany na niższyteren. Ekipa podjęła próbę znoszenia poszkodowanego i po 72 godzinach walki dotarlido bazy. Skrajnie wyczerpany Mortenson zaniechał ponownego wejścia, na domiar złego, schodzącze szlaku zabłądził i przypadkowo trafił do wioski Korphe. Mieszkańcy gościnnieprzyjęli przybysza, przygotowali miejsce do spania i podali to, co dla mieli najcenniejsze,kawałki suszonego miejsca i herbatę. Do wioski nigdy wcześniej nie dotarł żadencudzoziemiec, naczelnik na cześć himalaisty rozkazał więc zabić największego wewsi barana i przygotować ucztę. Wdzięczny Mortenson szukał sposobu podziękowaniagospodarzom za ich opiekę i bezgraniczną pomoc. Kiedy zobaczył szkołę, w której uczyły się dzieciz wioski, wiedział już co powinien zrobić. Widok uczniów, którzy klęczeli na zimnejziemi pod gołym niebem był wstrząsający. Nauczyciel, którego wynagrodzeniewynosiło dolara dziennie, przyjeżdżał tu trzy razy w tygodniu, przez resztę dnidzieci same powtarzały zadany materiał. Greg postanowił pomóc pakistańskimdzieciom. Obiecał naczelnikowi wioski, że pewnego razu wróci do nich i zbuduje tuszkołę.

Jak pomagać innym, kiedy samemu nie masię nic? Mortenson nie miał własnego domu, jedyne lokum stanowił wynajęty schowek,w którym trzymał wszystkie swoje rzeczy, na domiar złego został zwolniony. Niegdyśpracował jako pielęgniarz, ale który pracodawca chce zatrudniać człowieka,który przez większość czasu roku jest wszędzie tylko nie w pracy? Mimo przeciwnościlosu Greg się nie poddał, z mozołem wysyłał listy do znanych celebrytów prosząco wsparcie i pomoc. Kilkaset próśb przeszło bez echa aż wreszcie znalazł się człowiekgotowy sfinansować ten szczytny cel. Tak zaczęła się trwająca po dziś dzień humanitarnapomoc.

Greg wybudował nie jedną lecz kilkadziesiątszkół w najbiedniejszych wioskach Pakistanu i Afganistanu i…. i nie napiszę nicwięcej bo w głowie szumi mi TEN artykuł…

Nie kryłam podziwu dla jego walki ichęci niesienia pomocy innym. Nie wiem jak się ustosunkować do tego artykułu.Nie mogę zebrać myśli. Być może Greg Mortenson dopuścił się wszystkich zarzucanychmu kłamstw i oszustw ale zanim zgubne pieniądze uderzyły mu do głowy zrobiłwiele dobrego. Zanim zaczął myśleć głównie o sobie pomyślał o innych, o biednychpakistańskich dzieciach, które dzięki niemu mogą się uczyć i zdobywać wiedzę.

#####

Moidrodzy przepraszam za swą nieobecność. Mój leciwy komputer odmówiłposłuszeństwa, najwidoczniej przestało mu się podobać gogle i jego pochodne. Wefekcie nie mogę wejść na blogi, w tym swojego. Muszę wytrzymać do połowy,najdalej do końca miesiąca, do tego czasu będę zaglądać do Was w miarę swoichmożliwości, skąd tylko będę mogła. Do poczytania :)

Anna Dziewit – Meller, Marcin Meller - Gaumardżos! Opowieści z Gruzji

2011-11-24T22:32:00.001+01:00

autor: Anna Dziewit – Meller, Marcin Meller

tytuł: Gaumardżos! Opowieści z Gruzji

wydawnictwo: Świat Książki

rok wydania: 2011

ilość stron: 392

ocena: 5.5 / 6

O tej książce napisano wiele. Wszechobecne recenzje, pochlebne opinie zachęcały do przeczytania i zasmakowania w Gruzji. O ja nie mogłam przejść obojętnie. I muszę stwierdzić Gaumardżos! Opowieści z Gruzji” nie zaskoczyły mnie… były takie, jakich się spodziewałam – świetne!

Jak stwierdzili autorzy, Anna Dziewit – Meller i Marcin Meller „Gaumardżos!” nie można zaklasyfikować do konkretnego gatunku literackiego, bowiem łączy w sobie wiele elementów od książki podróżniczej poprzez przewodnik po zbiór reportaży. Mieszanka, może nie wybuchowa ale z pewnością interesująca i warta poznania. Literatura podróżnicza pęka w szwach i ugina się na księgarskich półkach od coraz to nowych tytułów. Autorzy penetrują dziewicze zakątki globu i prześcigają się w pomysłach wyboru środków lokomocji. Chcąc przeczytać bardzo dobrą książkę z (prawie) tego gatunku nie można pominąć Gaumardżos!”, owocu pasji i miłości do Gruzji.

Bo fakt, że Mellerowie są oczarowani i zakochani w tym kaukaskim, nieokiełznanym kraju nie podlega dyskusji. Zauroczenie jawi się na każdej stronie książki, spływa na czytelnika pobudzają jego wyobraźnię i podsyca chęć poznania Gruzji. A jest co poznawać! Bo Gruzja to nie tylko różnorodność krajobrazów, niebiańska kuchnia i tradycja, to także kraj paradoksów. Gruzini jeżdżą jak wariaci piją na umór i są aż do przesady pomocni, towarzyscy, otwarci, weseli. Nigdzie się nie śpieszą, o nic nie martwą, ucztują, tańczą, świętują i… cieszą się życiem. Nie pamiętam żadnej innej z czytanych książek, która tak wnikliwie i rzetelnie wprowadziła mnie w kulturę i tradycję danego narodu. Zwiedziłam Gruzję oczyma Mellerów, poprzez pełne anegdot opowieści, perypetie okraszone sporą dawką humoru i wspomnienia, które utwierdziły moje wyobrażenia o tym barwnym kraju.

Wydanie książki nie budzi żadnych zastrzeżeń, co więcej, chylę czoła za dołączenie map Gruzji. Jestem z tych, którzy czytając wodzą „palcem po mapie”, taki dodatek znacznie więc ułatwił mi podróż. Na stronie jednej z księgarń spotkałam się z zarzutem czytelnika, że ostatni rozdział jest nie na miejscu, nie pasuje do całości i taki z niego „zapychacz tekstu”. Osobiście mam inne zdanie bo mnie akurat krok w głąb historii zaciekawił do tego stopnia, że po skończeniu Gaumardżos!, przetrząsałam czeluści internetu poszukując informacji o tragicznym w skutkach locie nr 6833 z 1984 roku.

Mellerowie zabrali mnie w krajoznawczą i kulturową podróż Gruzji. Czas się odłączyć i na własną rękę przemierzyć ten nieokiełznany kraj. Będzie dobrze, przecież Gruzja jest kobietą ;)

Maria Nurowska - Nakarmić wilki

2011-11-21T23:57:00.001+01:00

autor: Maria Nurowska

tytuł: Nakarmić wilki

wydawnictwo: W.A.B.

rok wydania: 2010

ilość stron: 256

ocena: 3 / 6

Mniej przychylne i niepochlebne opinie nie są w stanie odwieść mnie od zamiaru przeczytania książki. Tak było i tym razem. O książce Marii Nurowskiej „Nakarmić wilki” naczytałam się wiele. Trochę dobrego, więcej złego. Pozostałam jednak głucha na sugestie innych bo moje oczy widziały tylko jedno: Bieszczady. To właśnie w bieszczadzkich lasach, tak bliskich memu sercu autorka osadziła akcję niniejszej książki. W Bieszczadach jest wszystko co piękne, ślady kultur pogranicza skrywane w opuszczonych w pośpiechu wsiach, samotne cmentarze i drewniane cerkwie będące świadectwem wiary Łemków i Bojków.

Nurowska poświęciła swą książkę wilkom, to właśnie one są tu spoiwem i motywem przewodnim. Katarzyna, studentka SGGW ma przeprowadzić w Bieszczadach badania do swej pracy doktoranckiej, dotyczącej migracji wilków. Wprowadza się do prowizorycznej chaty usytuowanej w środku lasu, którą, oprócz niej zamieszkują dwaj inni naukowcy, Klunej i Olgierd. Badania przyszłej pani doktor polegały na obserwacji życia i zwyczajów wilków co muszę przyznać dla mnie stanowiło ciekawą lekcję zoologii i bogate źródło wiedzy. Warto dodać, że powieść ma wiele z autentyczności, bowiem pierwowzorem głównej bohaterki jest Katarzyna Pleskot, studentka wyżej wspomnianej uczelni, która zajmuje się monitoringiem i obserwacją populacji wilka na terenie Ciśniańsko – Wetlińskiego Parku Krajobrazowego.

Niestety, malownicza sceneria karpackich lasów i skarbnica wiedzy z życia bieszczadzkich wilków nie uratowały książki. Fabuła moim zdaniem jest nieprzemyślana i niestaranna, autorka nie skupiła się dobrze na kilku wątkach, lecz niepotrzebnie poruszała coraz to nowe tematy. Po prostu urodzaj. Co strona to nowa atrakcja. Niektóre motywy pojawiały się ni z gruszki ni z pietruszki, nie nawiązywały do treści i nie wnosiły nic poza objętością. I pewnie przyjęłabym je z przymrużeniem oka, gdyby miały racjonalne uzasadnienie. Bo uważam (zarzut – jeden z wielu ), że skoro autorka postanowiła już wpleść w swą komedię elementy tragedii dotyczącą malutkich czeczeńskich dziewczynek to wypadałoby zaopatrzyć główną bohaterkę w jakiekolwiek uczucia smutku. Nic z tego, dziecko widocznie nie robiło na Katarzynie takiego wrażenia jak wilk i jego wnętrzności...

Gwoli ścisłości, uważam, że książka „Nakarmić wilki” nie jest zła, jest po prostu niedopracowana. Przy końcu lektury doszłam do wniosku, że pani Nurowska pisząc tę powieść, wyłączyła myślenie. Czytelnikowi też polecam ów zabieg, może umkną Wam zbędne, pełne nieścisłości wątki. Książki nie odradzam, czasu nań spędzonego nie żałuję. Bo temat jest nieprzeciętny i wart poznania. A po korekcie i solidnych poprawkach „Nakarmić wilki” będą bardzo dobrą pozycją.

Bieszczady grudniową porą.

Martyna Wojciechowska "Zapiski (pod)różne"

2011-11-19T17:58:00.000+01:00

autor:Martyna Wojciechowska

tytuł:Zapiski (pod)różne

wydawnictwo:G +J National Geographic

rokwydania: 2011

ilośćstron: 200

ocena:6 / 6

Podróżnicyi pasjonaci. Ci zdobywający górskie szczyty, przemierzającyoceany, poszukujący ginących plemion jak i Ci pełni optymizmu i odwagi, zplecakiem i paroma groszami w portfelu przemierzają świat. Wszyscy, bez wyjątku nie boją się wyzwań i dążą do realizacji marzeń. Część z nichspisuje wrażenia z wypraw inspirując i zarażając innych podróżniczą pasją.

Literatura podróżniczajak żadna inna zaskarbiła sobie me względy. Dzięki niej na kartach lektury przemierzamnajdalsze zakątki świata, poznaję nowe kultury i panujące tam obyczaje. Zawsze z nieukrywanym podziwem czytam opodróżniczych osiągnięciach, ale niniejsza książka wspięła się na wyżynypochwał i zachwytów.

„Zapiski (pod)różne”Martyny Wojciechowskiej to zbiór felietonów, krótkich tekstów będącychzwieńczeniem 10 lat życia w ciągłej podróży. Zebrane opowiadania stanowią meritum podróżniczych wspomnień, tychnajciekawszych, najbardziej emocjonujących. Nie ma tu ani jednej nużącejhistorii, ani jednego niepotrzebnego zdania. Niewielka objętościowo książeczkanasycona jest podróżniczą pasją, którą aż chce się współdzielić.

MartynaWojciechowska na kartach „Zapisków (pod)różnych” zabiera nas w pełną wrażeńprzygodę po niemal wszystkich kontynentach. Razem z nią wRPA zanurkujemy w basenie pełnym rekinów krzywozębnych, zdobędziemy McKinley, złapiemy4metrową anakondę w Wenezueli a w Ekwadorze zjemy chrupiącą świnkę morską (albolepiej nie). Dowiemy się dlaczego kobiety z plemienia Mursi wkładają w dolnąwargę gliniany krążek, ile czasu wyplata się ręcznie robione oryginalnesłomkowe kapelusze z włókna palmowego i jak wygląda praca przy zbiorze alg. Uzupełnieniem historii są barwne fotografieoddające atmosferę i klimat opisywanych miejsc. Uwielbiam czytającjednocześnie spoglądać na zdjęcia, które zatrzymały w kadrach ulotność chwili iemocje jej towarzyszące. A to wszystko iwiele wiele więcej zmieściło się na zaledwie 200 stronicach! Niebywałe!

Źródło zdjęcia

Martyna (a właściwieMarta) Wojciechowska od pierwszych stron ujęła mnie swą osobowością. Sama forma„Zapisków(pod)różnych”, ich lekki styl i przyjacielski ton z miejsca zjednujeczytelnika. Nie sposób nie polubić tejtryskającej energią, zarażającej optymizmem kobiety. Martyna nie wywyższasię, nie przechwala lecz w zabawny (ale i czasem sentymentalny) sposób opisujeswe turystyczne perypetie. Z humorem wspomina, jak dała się oszukać i nabić wbutelkę, otwarcie mówi o zdradzie narzeczonego, ze smutkiem przywołujetragiczny wypadek, w którym zginął jej kolega, operator kamery, a ona sama pozazłamanym kręgosłupem popadła w depresję…

„Nie odkładaj na jutro tego, cochcesz zrobić lub powiedzieć, bo jutra może już nie być. I ja głęboko w to wierzę. Wyznajęzasadę „wszystko albo nic” i to najlepiej dzisiaj, natychmiast. Wolę żałować,że coś zrobiłam, niż żałować, że czegoś nie spróbowałam, stchórzyłam, choćmogłam.”

Gorącopolecam – wszystkim, bez wyjątku. Podróżnikom, marzycielom, ciekawym świata. „Zapiski(pod)różne” są dla Ciebie, zachwycisz się, obiecuję.

Jacek Skowroński - Był sobie złodziej

2011-11-14T23:34:00.002+01:00

autor: Jacek Skowroński

tytuł: Był sobie złodziej

wydawnictwo: Otwarte

rok wydania: 2009

ilość stron: 233

ocena: 4.5 / 6

Był sobie złodziej… Nie on pierwszy a i pewnie nie ostatni. Jak świat światem ludzie kradli, kradną i kraść będą, dobra materialne, prąd, tożsamość, pomysły i co tylko się da. Jednych męczą wyrzuty sumienia, inni mają raj, bez skruchy, bogatsi o nowe łupy śmieją się z pokrzywdzonych.

Do tej drugiej grupy niewątpliwie zalicza się Rafał, główny bohater powieści Jacka Skowrońskiego „Był sobie złodziej”. Tak jest złodziejem, ale co trzeba mu oddać, jest dobry w tym co robi. Skrzętnie opracowany plan i profesjonalne przygotowanie owocują dostatnim życiem. Rafał nie jest zdesperowany, przeciwnie, czujny jak ważka prędzej zaniecha realizacji procederu niż da się głupio złapać. Spryt i doświadczenie pomagają mu zjednać potencjalne ofiary, które nie podejrzewając zagrożenia zasypują go cennymi informacjami, a stąd już tylko krok do łatwego choć nielegalnego wzbogacenia.

Kolejny skok jak wszystkie poprzednie wydawał się być bułką z masłem a okazał niezłym pasztetem. Precyzyjnie opracowany plan spalił na panewce. Ale dlaczego? Przecież wszystko było dopięte na ostatni guzik A jednak próbę otwarcia czeluści sejfu udaremniła policja, która jak pokazały dalsze strony powieści, z policją niewiele miała wspólnego. Nasz bohater chcąc nie chcąc a raczej na pewno nie chcąc, zostaje wplątany w zawiłą pajęczynę intryg. Gdyby wiedział co go czeka prędzej zmieniłby profesję, przestał grzeszyć przeciw siódmemu przykazaniu Dekalogu i stałby się przykładnym obywatelem RP. Ale Rafał nie zdążył nawet rozważyć zmiany zawodu kiedy spadł z deszczu pod rynnę, z (nie)zwykłego złodzieja stał się mordercą i zbiegiem.

Gwoli szczerości, pierwsze strony nie wciągnęły mnie w pełni w wir wydarzeń, z umiarkowanym zainteresowaniem poznawałam złodziejski kunszt Rafała. Jednak co trzeba przyznać, Skowroński tak realistycznie przedstawił złodziejski fach głównego bohatera, że w pewnym momencie bliska byłam posądzenia autora o lata praktyki w tej profesji. Po przebrnięciu kilkunastu mniej frapujących stron czekała mnie nagroda w postaci niespodziewanych splotów wydarzeń i interesującej akcji. Całość nabrała tempa, fabuła ostrzejszych barw, rada więc z takiego obrotu sprawy mogłam, już bez obiekcji, pogrążyć się w lekturze.

Na mój gust Jacek Skowroński książka „Był sobie złodziej” umiejętnie wpasował się w rynkową niszę, bo polskich, tego typu powieści jak na lekarstwo. Coś nowego, coś innego, coś fajnego. Polecam.

Lena Wilczyńska - Odwiedź mnie we śnie

2011-11-09T23:56:00.000+01:00

autor: Lena Wilczyńska

tytuł: Odwiedź mnie we śnie

wydawnictwo: Skrzat

rok wydania: 2011

ilość stron: 88

ocena: 6 / 6

„Odwiedź mnie we śnie” to prezent, nagroda za udział w głosowaniu Złotej Zakładki. Po otrzymaniu przesyłki, przeczytaniu noty od wydawcy i chyba nadzbyt długim przyglądaniu się okładce, odłożyłam ją na półkę, pomiędzy dwie gabarytowo podobne książki.

I pewnie egzemplarz cierpliwie czekałby na swoją kolej, by po długich miesiącach zapomnienia wyciągnąć po niego ręce i poświęcić kilka chwil uwagi. Niedoczekanie. I książki i moje. Otóż „Odwiedź mnie we śnie” od pierwszej chwili nie dawała mi spokoju. Do bólu smutna okładka? Krótka, drastyczna zapowiedź? A może wszystko naraz potęgowało moją ciekawość ale i niepokój. Nie pamiętam kiedy wcześniej i która z książek tak bardzo zaprzątała moje myśli. Wieczorem, skupiona na ostatnich kilkunastu stronach innej powieści, nie wytrzymałam. Nie dobrnęłam do końca, przepraszająco odłożyłam czytaną powieść a sama podreptałam po „Odwiedź mnie we śnie”. To był dobry wybór.

Akcja przenosi nas do wsi Ryki. Trwające właśnie Euro 2008 jednoczy i solidaryzuje męski odsetek mieszkańców. W „Blue Lagunie” gromadzi się więc widownia, obstawia wyniki i dla wiarygodności przepija, byle czym, byle mocnym. Koniec Euro nie oznacza końca picia. W takim alkoholowym bezsensie żyje Heniek Maślonka, mąż Alicji, ojciec czterech chłopaków i malutkiej Kini. Ale „Odwiedź mnie we śnie” nie jest o nim. To smutna opowieść o jego synu, nastoletnim Łukaszu, który mając za ojca alkoholika nieroba próbuje odnaleźć się w tym parszywym, niesprawiedliwym świecie.

Pomiędzy biedą, biciem a piciem, jest mała, otwarta na oścież furtka, a za nią? Za nią są marzenia, tak realnie nierealne dla Łukasza. O czym marzy nastolatek? O rowerze, którego ojciec zdążył już przepić, a może o tym, by w lodówce było coś więcej aniżeli światło?

„Dobrze, że marzenia nic nie kosztują”

Jestem pełna podziwu dla kunsztu pisarskiego Leny Wilczyńskiej. Autorka operując zjawiskiem patologii, biedy i problemu alkoholowego ukazuje obraz dramatu rodzinnego, tragicznego w skutkach.

Powieść chwyta za serce. I przeraża swą prawdziwością. Bo choć wyimaginowana, do bólu wiarygodna. Historie taka jak może dzieją się obok nas, chwytają za serce, wywołują współczucie ale czy też obligują do działania?

na straganie w dzień TARGOWY - XV Targi Książki w Krakowie :)

2011-11-07T19:52:00.001+01:00

Veni, vidi, (vici?)

Nie napiszę nic nowego, odkrywczego.

Było super! Koniec. Kropka.

Albo jednak napiszę, ku potomnym, i jeżeli uda mi się zachęcić choćby jedną osobę do odwiedzenia w 2012 roku XVI Targów Książki, będzie mi niezmiernie miło :)

5.11.2011

„Godzina piąta minut trzydzieści kiedy pobudka zagrała”… otworzyłam jedno oko, prawdopodobnie lewe. Ciężko było wstać, zwłaszcza, że położyłam się nie dalej jak 4h wcześniej. Przeprowadziłam w głowie szybki bilans zysków i strat, godzina spania dłużej równała się dotarciu na Targi dopiero koło południa, przemogłam się, wstałam, nie żałuję!

Parę minut po siódmej mknęłam już nieco opieszałym pociągiem w stronę Krakowa. Przygotowując się do spotkania z autorami zabrałam ze sobą dwie książki: „Samsarę” T. Michniewicza i „Gaumardżos! Opowieści o Gruzji” duetu A.& M. Meller (kompletnie zapominając o "Bogu..." Sz. Hołowni). Reszta miała stanowić spontaniczny zakup za zachomikowane na czarną godzinę (czytaj targi) polskie złote.

Przed wejściem na Targi czekała już na mnie Iza i odtąd już razem kontynuowaliśmy 2dniową okołoksiążkową wędrówkę.

Ledwo wkroczyłyśmy na halę, czekała nas miła niespodzianka. Rozpoznane przez Anek7 mogłyśmy poznać pierwsze koleżanki. (I tu z góry przepraszam za możliwą nieścisłość, byłam w szoku, miłym ale jednak szoku, możliwe że poprzestawiam kolejność :) ) Soulmate i Lenę oraz jej koleżankę Duśkę, chwilę później Engę. Chwilowo nasze drogi się rozeszły na szczęście co rusz na siebie wpadałyśmy :) Agnieszce towarzyszył nasz orzeszek z późniejszego spotkania bloggerów - Fri2go :)

Iza miała listę spotkań z autorami, ja chęci… przez jakieś pół godziny. Niesamowity tłok, ścisk, ogromne kolejki co do niektórych autorów, skutecznie przerażały i trochę odstraszały. Wybawieniem były wyjścia „na zewnątrz”, jak wspominała Anek7, bez ławek, na paletach, pośród worków na śmieci ale za to na świeżym powietrzu. Wymykałyśmy się więc dosyć często, miło spędzając czas na okołoksiążkowych plotach :)

Tomek Michniewicz

Kasia Michalak

spontaniczne spotkanie z Małgorzatą Gutowską - Adamczyk

od lewej: Soulmate, Enga, ja, Iza, mga, i Duśka

kuca (siedzi?) Lena :)

Targi targami, podobnie jak w ubiegłym roku, zrobiłam parę zdjęć, zebrałam tonę makulatury, kupiłam kilka książek, zdobyłam tyleż samo autografów (i uścisków).

Ale to, co działo się po targach… było najmilsze :)

Na spotkanie blogerów jak jeden mąż stawiło się w 16 osób. Było gwarno, miło i sympatycznie :) Ani przez moment nie odczułam, że to spotkanie z nowo poznanymi osobami, obserwator mógłby wziąć nas za paczkę starych, dobrych znajomych. Czas pędził szybko, za szybko, myślałam że spędzimy z sobą góra 2 godziny, w efekcie na umówione następne spotkanie spóźniłyśmy się o całą godzinę... ;)

6.11.2011

I to już skomplikowane… Wieczór i pół nocy wcześniej intensywnie zwiedzaliśmy okoliczne knajpki na Rynku Głównym i Kazimierzu. Czas miło upływał na degustacji owoców (pigwy i cytryn) skutkiem czego poranna niemoc przeszkodziła w dotarciu na Targi wcześniej niż przed godziną 13.00. Niestety nie zdobyłam autografów autorów "Gaumardżos!..." , ale na osłodę udało nam się natrafić na Basię Meder, która planuje ponowny przyjazd do Polski za jakieś 10 lat.

Ale co najsmutniejsze, oprócz Kali nie spotkałyśmy już żadnej z dziewczyn. A przezornie w sobotę z żadną z nich się nie żegnałam….

„Do jutra” nabrało znaczenia „do zobaczenia nie wiem kiedy?”… Z Kaś jestem już umówiona na kawę w Rzeszowie, z Izą spotkam się nie dalej jak bliżej, a kiedy ponownie zobaczę całą resztę? Mam nadzieję, że najdalej za rok! :)

Skromne książkowe zakupy

Sebastian Fitzek - Kolekcjoner oczu

2011-11-01T23:57:00.001+01:00

autor: Sebastian Fitzek

tytuł: Kolekcjoner oczu

wydawnictwo: G + J Gruner+Jahr

rok wydania: 2011

ilość stron: 380

ocena: 5 / 6

Wspominałam już o tym i powtórzę jeszcze nieraz, Sebastian Fitzek jak żaden inny autor thrillerów psychologicznych zaskarbił sobie moje względy. Coben poszedł w odstawkę Deaver odsunął się w cień, chcąc przeczytać świetnie skonstruowany, trzymający w napięciu kryminał, nie eksperymentuję, lecz sięgam po książki sygnowane imieniem i nazwiskiem niemieckiego pisarza.

„Kolekcjoner oczu” również nie zawiódł. Napisany w charakterystycznym dla autora stylu, utrzymuje wysoko postawioną poprzeczkę. Stopniowo budowane napięcie sukcesywnie intryguje a kolejne strony samoczynnie wciągają czytelnika w wir wydarzeń.

Nie wiem jak natrafiliście na tę opowieść, wiem tylko, że nie była przeznaczona dla was. Protokół grozy nie powinien nikomu wpaść w ręce. Nawet waszym największym wrogom.

Alexander Zorbach był dobrym policjantem i jeszcze lepszym negocjatorem. I być może pełniłby służbę po dziś dzień, gdyby nie chora psychicznie kobieta, która w przypływie obłędu ukradła niemowlę i z maleństwem w ramionach stojąc nad przepaścią, balansowała na krawędzi życia i śmierci. Trwały pertraktacje. Zorbach starał się nakłonić kobietę do oddania dziecka, ułamki sekund przesądziły sprawę. Policjant opacznie odczytał desperacki krok obłąkanej i mimo sprzeciwu zwierzchników, strzelił. Kula za jednym zamachem zabiła kobietę i zniszczyła Rorbachowi życie. Stracił pracę, rodzinę, zyskał za to nocne koszmary i bezsenne noce.

Znajomość środowiska zapewniła mu pracę reportera. Był wnikliwy i co najważniejsze, dzięki dostępowi do poufnych informacji przyjeżdżał na miejsce zbrodni chwilę po zgłoszeniu zabójstwa. Tak było i tym razem, kiedy w ogrodzie policja znalazła kolejną ofiarę kolekcjonera oczu. Psychopata wymyślił okrutną, chorą wersję gry w chowanego. Najpierw zabija matkę, później ukrywa dziecko i daje ojcu określony czas na jego odnalezienie. Gdy upłynie 45 godzin malec zginie.

„Kolekcjoner oczu”? Normalnie obłęd. I to dosłowny. Pomieszanie z poplątaniem w jak najbardziej pozytywnym oddźwięku tych słów. Gdybym zechciała przytoczyć wszystkie poruszane przez autora wątki, pogubiłabym się we własnych myślach. Nie na darmo Sebastian Fitzek został okrzyknięty niekwestionowaną niemiecką gwiazdą thrillerów psychologicznych. Tropy prowadzące donikąd, urojenia i mętne wskazówki zalewają czytelnika morzem pytań i niejasności.. I nie skończą się wraz z ostatnim zdaniem na ostatniej stronie…

Kolekcjoner oczu rozdaje karty a gra toczy się o wysoką stawkę – o życie lub… śmierć.

Zagrajmy więc.

Dary jesieni...

2011-10-25T18:34:00.000+02:00

Ostatni raz końcem sierpnia dumnie prezentowałam książkowe zdobycze. Przez dwa miesiące książek może i niewiele przybyło ale czasu na czytanie ani tyle. W ciągu dnia nie mam okazji sięgnąć po książkę, wieczorem przed snem, w zależności od intensywności dnia minionego, ma aktywność czytelnicza oscyluje w granicach od strony do stron kilkunastu. Zła na siebie zarządziłam w ciągu dnia godzinę czytelniczą. Uchwała miała wejść w życie od poniedziałku, dziś mamy wtorek a godzinnej przyjemności ani widu ani słychu…

Ach, o czym to ja dziś miałam? A tak, tak - stos

To może zaprezentuję co u mnie nowego słychać bo następna dumna prezentacja będzie zapewne dopiero pod osłoną zimy (Aa! Jeszcze Targi w Krakowie! Ale o tym osobny wątek)

od dołu:

C. Dexter "Ostatni autobus do Woodstock" i Ch. Ngozi Adichie "To coś na mojej twarzy"- przyjechały w odwiedziny wraz z Izą :)

E. Donoghue "Pokój" - nie można zostać obojętnym na Wasze słowa zachęty. Książka już czeka na dogodny moment, ale zajrzałam na pierwszych kilka stron i... świetnie się zapowiada :)

A. LeBOR "Protokół budapesztański" thriller polityczny

S. Fitzek "Kolekcjoner oczu" kupiony na 50% wyprzedaży w Empik`u. Przeczytamy, mam nadzieję najdalej pojutrze podzielić się z Wami opinią :)

mga "Cukiernia Pod Amorem: Hryciowie" obowiązkowy, musowy zakup

P. Pezzelli "Dom w Italii", prezent

od góry:

R. Kapuściński "Szachinszach" i J. Pałkiewicz "Syberia: Wyprawa na biegun zimna" - egzemplarze biblioteczne

Penney S. "Czułość wilków" prezent,

D. Davidar "Dom błękitnych mango" i E. Giffin "Siedem lat później" - pożyczone od siostry

i na końcu w ramach pracy K.O. Borchardt "Znaczy Kapitan" i "Kolebka nawigatorów".

"Znaczy Kapitan" jest rewelacyjną, pełną humoru gawędą o morzu i trochę żal, że ów egzemplarz jest tylko pożyczką. Ową pozycję recenzowali niegdyś koledzy bloggerzy (Facet czyta i Bazyl), zachęcam do przeczytania ich opinii.

I na koniec, rzecz równie przyjemna -15 Targi Książki w Krakowie

Wybieracie się? Wiem, że będzie Isabelle, Anek7, Lena i Claudette. Kogo będę miała jeszcze przyjemność poznać? :)

Cecelia Ahern - P.S. Kocham Cię

2011-10-24T22:28:00.010+02:00

autor: Cecelia Ahern

tytuł: P.S. Kocham Cię

wydawnictwo: Świat Książki

rok wydania: 2008

ilość stron: 456
ocena: 5 / 6

Opowiem Wam bajkę. Wprawdzie nie będzie miała sztampowego zakończenia, nie skończy się klasycznym „i żyli długo i szczęśliwie” ale jej lektura pełna refleksji, pozwoli nieco zwolnić, zatrzymać się choć na chwilę i zastanowić nad własnym życiem.

Bohaterką powieści jest mieszkająca w Irlandii trzydziestoletnia Holly Kennedy, młoda wdowa, która po śmierci ukochanego męża, próbuje ułożyć sobie życie na nowo…. Guzik prawda! Chęć rozpoczęcia nowego życia jest chyba ostatnią rzeczą, której pragnie Holly. Zrozpaczona i zagubiona kobieta nie może pogodzić się z odejściem Gerre`go. Był nie tylko jej mężem, był przyjacielem i bratnią duszą, człowiekiem, z którym chciała spędzić całe życie, mieć dzieci, doczekać się wnuków i zestarzeć przy jego boku. Okrutny los nie dał im tej szansy, pozbawił marzeń, planów i złudzeń.

Holly żyje strzępkami wspomnień, otępiała w swej żałobie, głucha na otaczający świat i ślepa na próbujących pomóc bliskich. I gdy wydawać by się mogło, że owy stan nie skończy się dobrze, z pomocą przychodzi nie kto inny jak zmarły mąż. Ciężko chory Gerry przeczuwał, że żona nie poradzi sobie z jego odejściem, znalazł więc sposób by choć po części wypełnić pustkę jaką po sobie pozostawi. Ma dla niej 10 listów, po jednym na każdy miesiąc, kilka prostych zdań, próśb i drobnych rad, dzięki którym Holly ma szansę sprowadzić swe życie na właściwy tor, podążać nową drogą obierając kierunek: szczęście.

Przyznaję, trochę wzbraniałam się przed lekturą „P.S. Kocham Cię”. Nieco wcześniej oglądałam film na podstawie niniejszej książki i nie mogłam wyzbyć się obaw co do porównań i powtarzalności tematu. O dziwo, książka bardziej przypadła mi do gustu, rozbawiła, wzruszyła i wiarygodnie oddała uczucia, prawdziwej, niepodkolorowanej miłości.

Cecelia Ahern, autorka „P.S. Kocham Cię” zadebiutowała książką, która z miejsca podbiła serca milionów czytelniczek. W czym tkwi jej fenomen? Może w wyłaniającym się z kart powieści życiowym realizmie, który uzmysławia kruchość życia i całkowitą bezradność wobec śmierci ale też nie odbiera nadziei na ponowne szczęście.

Polecam „P.S. Kocham Cię”, niebanalne love story o miłości silniejszej niż śmierć.

tylko to

2011-10-10T12:16:00.000+02:00

Poniosło mnie.

Do kraju nieustającego deszczu, Cecelii Ahern i Guinness`a.

Z góry przepraszam za swą "aktywność".

Wracam za tydzień.

Do poczytania :)

Amélie Nothomb - Dziennik Jaskółki

2011-10-07T00:02:00.001+02:00

autor: Amélie Nothomb

tytuł: Dziennik Jaskółki

wydawnictwo: Muza

rok wydania: 2007

ilość stron: 77
ocena: 4.5 / 6

Ostatnimi czasy blogowy wszechświat rozpływał się w pochwałach za sprawą najnowszej powieści Amélie Nothomb. Nie pozostając bierną i głuchą na słowa zachęty sięgnęłam po oczekujący w czytelniczej kolejce „Dziennik jaskółki”.

Króciutka, bo zaledwie 77-stronicowa powieść przytacza historię pewnego mężczyzny. Nie znamy jego imienia, wiemy, że w przeszłości był kurierem, zwolnionym za potrącenie staruszka. Utrata pracy to jednak nie jedyna bolączka. Ów człowiek po drodze stracił sens życia, przyjemność i spełnienie dawno odeszły w niepamięć a samotność potęgowała uczucie melancholii. Czy już wtedy ścieżka szaleństwa stała otworem?

Przypadkowa znajomość z pewnym Rosjaninem dała początek nowemu zajęciu. Urban, bo takie mężczyzna obrał imię, został płatnym mordercą. Mokra robota? Niekoniecznie. Zawód mu odpowiadał, wymogi zachwycały. Owszem dla swoich ofiar był bezwzględny i okrutny ale sam, po jałowych miesiącach wreszcie odnalazł spełnienie. Zabijanie go podniecało, wiodło na wyżyny ekscytacji, spełniało. I jak narkotyk – uzależniło. Dzień bez klienta stał się dniem straconym a mniejsza ilość zleceń wywoływała uczucie rozdrażnienia. Huśtawka nastrojów, zdradliwa karuzela umysłu zaczęła gwałtowanie przyśpieszać, wsiąść było łatwo, wysiąść jest rzeczą niemożliwą.

Kolejne zlecenie brzmiało nad wyraz interesująco, celem był minister i jego rodzina, żona i trójka dzieci. Początkowo wszystko przebiegało według planu, sytuacja, która rozegrała się później, obróciła wniwecz psychikę Urbana.

Nigdy nie czytałam podobnej książki. Jest „inna”. Nieporównywalna z żadną inną pozycją, specyficzna i wyjątkowa w swej „inności”. Amélie Nothomb w pozornie niewielkiej objętości ukryła oryginalną definicję miłości. Szaleńczej miłości szaleńca.

Umyślnie nie wspomniałam o tytułowej Jaskółce. Ten fragment pozostawił mnie pod dużym wrażeniem, niech i Was oczaruje.

Grażyna Jeromin - Gałuszka - Kobiety z Czerwonych Bagien

2011-10-04T16:13:00.000+02:00

autor: Grażyna Jeromin - Gałuszka

tytuł: Kobiety z Czerwonych Bagien
wydawnictwo: Prószyński i S -ka

rok wydania: 2010
ilość stron: 288
ocena: 5 / 6

Historia taka jak ta przywodzi na myśl beztroskie dzieciństwo spędzone w cichej wsi, pachnącej pieczonymi ziemniakami i świeżo skoszonym sianem. Historia taka jak ta uruchamia lawinę wspomnień i ciepłych uczuć skrywanych głęboko w zakamarkach serca.

Kobiety z Czerwonych Bagien. Córki swoich matek, wnuczki swoich babek, prawnuczki – prababek. Wszystkie o silnych charakterach, twardo stąpające po ziemi. Kochane, kochające, naznaczone samotnością i cierpieniem.

Osnuta wokół wspomnień niespełna stuletniej Rozy powieść opowiada historię kilku pokoleń kobiet samotnie mieszkających na skraju przeklętych Czerwonych Bagien. Nazwa jakoby nawiązywać miała do tragicznego finału miłości kochanków, a przekazywana przez mieszkańców wioski legenda zdaje się być wciąż żywa.

Seniorka upatrzyła sobie swą prawnuczkę i z upodobaniem opowiada jej rodzinną historię, którą nieraz (zapewne z racji wieku i szwankującej pamięci ) ubarwia o mało realne epizody.

Najmłodsza z rodu, niespełna trzydziestoletnia Kornelia opowieści te zna już na pamięć. Wychowała się tutaj, tak, jak historię swych przodków, zna każdy kamyk na drodze i każde drzewo w lesie. Jednak teraz, w obliczu nieszczęśliwego wypadku i gipsu na obu nogach, musi zdać się na towarzystwo i garść wspomnień Rozy.

Niedaleko pada jabłko od jabłoni i Kornelia zdaje się być tego potwierdzeniem. Dziewczyna jest matką małej Olgi, lecz mimo pytań i sugestii nie chce wyjawić nazwiska ojca dziecka. Czy mężczyzna skrzywdził ją tak bardzo? I czy Kornelii wśród bliskich sercu kobiet ułoży sobie życie na nowo?

Ciepła, przyjemna w odbiorze powieść. I choć splot nakładających się na siebie historii można uznać za mało realny, nie to jest tu najważniejsze.

„Zwyczajne rzeczy też się działy w Czerwonych Bagnach. Tylko po co o nich gadać”?

Niech słowa Rozy będą dla Was zachętą. Poczytajcie o rzeczach niezwyczajnych. Nostalgiczna historia rodu samotnic z pewnością przypadnie Wam do gustu.

* Czytałyście może inną powieść autorki? Chętnie zasugeruję się Waszą opinią :)

Stephen King - Cujo

2011-09-29T22:41:00.005+02:00

autor: Stephen King

tytuł: Cujo
wydawnictwo: Prószyński i S -ka

rok wydania: 2008
ilość stron: 352
ocena: 5 / 6

Stephen King z upodobaniem osadza akcję swych książek w małych prowincjonalnych miasteczkach, gdzie wszyscy bardzo dobrze się znają, zamykanie drzwi na klucz jest niepotrzebnym nawykiem a otaczająca duszna aura ciszy nierzadko wzbudza atmosferę osaczenia.

Tym razem przenosimy się do Castle Rock na teren posiadłości rodziny Camberów, wiecznie pijanego, agresywnego, despotycznego mechanika samochodowego Joe`go, jego zastraszonej cichej żony Charity i ich dziesięcioletniego syna Bretta. Typowy model rodziny uzupełnia pięcioletni Cujo, dwustufuntowy czarny Bernardyn, olbrzym o łagodnym, złotym sercu. Posłuszna i przyjazna psina, całkowicie oddana Brettowi spędza swój żywot na wylegiwaniu się pod drzewem, chodzeniu krok w krok za swym panem i gonitwie królików. I właśnie jedna z tych wydawać by się mogło niewinnie wyglądających zabaw w kotka i myszkę, Cujo vs królik, uruchomiła lawinę tragicznych w skutkach wydarzeń.

Zwinny królik nie chcąc uczestniczyć w kolacji z sobą w roli głównej z impetem kicnął do małej nory. Gabaryty Cujo pozwoliły mu jedynie wsadzić pysk do jamy. To wystarczyło. Wielki łeb psa był nieproszonym gościem, intruzem, który swym ujadaniem ośmielił się zburzyć spokój nietoperzy. Spłoszone zwierzęta poderwały się do lotu, jeden z nich ugryzł warczącego wroga prosto w nos. „Do wesela się zagoi” chciałoby się rzec. Niestety, na nieszczęście Cujo nietoperz zarażony był wścieklizną. A Cujo nigdy w życiu nie był szczepiony przeciw wściekliźnie. Nieświadomi szalejącego niebezpieczeństwa mieszkańcy Castle Rock na własnym ciele mieli poczuć skutki przeobrażenia Cujo, z łagodnego, potulnego psa w bezwzględną maszynę do zabijania.

Lubię King`a za ciekawe ujęcie tematu i niebanalne zakończenia. Cujo również dał radę. Nawet nie próbowałam rozgryźć finału książki, w świecie mistrza grozy wszystko było możliwe. Czasem mam wrażenie, że taka zabawa z czytelnikiem sprawia autorowi wielką przyjemność. Stephen King bawi się z nami, wodzi za nos usypiając naszą czujność, by uderzyć w najmniej oczekiwanym momencie, zaskakując i szokując. Tym razem było podobnie, czytając ostatnie strony, nawet przez myśl mi nie przeszła taka opcja zakończenia.

„Cujo” nie jest przesycony elementami grozy, odebrałam go bardziej jako mieszankę z pogranicza thrillera i horroru. Ale co ważne, książkę czyta się sprawnie, z niesłabnącym zainteresowaniem. Miłośników gatunku zapraszam do krainy Stephena King`a, nie zawiedziecie się.

news

2011-09-18T12:06:00.000+02:00

Za miłe komentarze dziękuję i po raz kolejny przepraszam, że nie mogę zaangażować się w blogowy świat.
Ominęło mnie dużo, za dużo. Polecacie godne przeczytania książki, prezentujecie stoiki, zakładki (!) a ja jestem gdzieś poza tym.

Do niedawna każdy mój dzień rozpoczynał się kubkiem kawy i przeglądaniem nowinek na blogach, za kilka dnia ten stan powróci. Nie wiem jak Wy, ale ja, kurczę strasznie się cieszę :)

Z powodu przyjazdu gości i notorycznego braku czasu, przeprowadzenie losowania powierzyłam siostrzenicy. Niestety tym razem bez zdjęć, siostrzenica nie miała pod ręką aparatu ale jestem pełna, że wszystko przebiegało jak należy. Tradycyjne, karteczkowe losowanie wyłoniło Anette.

Gratuluję i proszę o adres na @. Zakładka już spakowana i z pomocą Natalki zostanie wysłana jeszcze przed moim powrotem :)

Pozdrawiam serdecznie

Pocztówki z Francji

2011-09-10T00:02:00.000+02:00

Witajcie,

Bardzo Was przepraszam za mą blogową nieregularność. Dopiero końcem września, po powrocie do Polski na dobre rozsiądę się w książkowym świecie. Ciągle żyję na walizkach i choć w każdej znalazło się kilka książek, okazji do czytania jak na lekarstwo. Muszę wrócić do mojego (w miarę) spokojnego, poukładanego trybu życia i odzyskać swój wolny czas :)

Tymczasem postanowiłam w swój okołoksiążkowy świat wpleść trochę turystyki, która z racji pasji i jednego z kierunków studiów, jest mi równie bliska jak czytanie.

Na początek zabieram Was do Francji, kierunek Paryż – Chambord - Chenonceaux – Lourdes - Nicea – Cannes – Monako. Wycieczka autokarowa objazdowa, intensywna i niesamowicie męcząca.

Paryż

a w nim

# Majestatyczna gotycka katedra Notre Dame. Budowana przez blisko 170 lat (1163-1330) jest jednym z najbardziej charakterystycznych zabytków Paryża.

# Łuk Triumfalny powstał dla upamiętnienia walczących i poległych za Francję w czasie wojen rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich. Budowla została ukończona w roku 1836. Z tarasu rozpościera się miły dla oka widok na centrum Paryża i Pola Elizejskie.

# Luwr. Dawniej pałac królewski obecnie jedno z największych muzeów sztuki na świecie. Trzy sekcje, osiem kategorii i dziesiątki tysięcy dzieł sztuki. Dla mnie największy zawód wycieczki, w roku 2007 na indywidualne zwiedzanie dostaliśmy 4h czasu wolnego, teraz... 1,5h. W tak śmiesznie krótkim czasie byłam w stanie pokazać siostrzenicy najważniejsze i najbardziej znane dzieła. (Pominę fakt, że kilka osób pogubiło się w czeluściach muzeum i w efekcie czekaliśmy na nich kolejne 1,5 h zamiast "w" to pod drzwiami Luwru)

A wśród obrazów najbardziej z obleganych - Mona Lisa

# Bazylika Sacre - Coeur. Wybudowana na szczycie wzgórza Montmartre, pokryta białym trawertynem wygląda imponująco. Na planie pierwszym ma ulubiona (i jedyna) siostrzenica.

# Wieża Eiffla - nieodzowny symbol Paryża i Francji. Wybudowana 1889 roku, specjalnie na paryską Wystawę Światową, po 20 latach miała zostać rozebrana. Konstruktor Gustaw Eiffel nie dopuścił do jej demontażu, za co z całego serca - dziękujemy :) Wysoka na 324 metry, złożona z 18 038 części metalowych i ok. 2,5 mln nitów waży około 10 000 ton.

Kilka lat temu, zimą byliśmy jedynie na 2gim poziomie (3 był wówczas zamknięty) W tym roku, z powodu przedłużającej się przerwy w kasie, również nie obyło się bez nerwów. 9 osób (w tym przekupiony winem kierowca) zaryzykowało spóźnieniem oburzenie pozostałej części grupy ale udało nam się! Po uiszczeniu 5, 20e widok, jaki ukazał się z 275 metrów zapierał dech w piersi.

Dopełnieniem atrakcji był położony na przedmieściach Paryża pałac królewski w Wersalu. I znów kilka lat temu dysponowaliśmy większą ilością czasu przeznaczonego na zwiedzanie. Pobieżnie przebiegliśmy pałac kolejnych Ludwików (XIII-XVI)

Z Paryża udaliśmy się w kierunku Doliny Loary, malowniczej krainy historycznej słynącej z średniowiecznych i renesansowych zamków. I znów mój apetyt został poskromiony, chciałam zwiedzić je wszystkie, widziałam jedynie dwa.

Piękne są.

# Zamek w Chambord - Zbudowany w latach 1519-1559 uznawany jest za największe dzieło architektury okresu renesansu. Analizy wskazują na obecność samego Lenardo da Vinci, który prawdopodobnie zaprojektował słynną spiralną klatkę schodową.

Przed wejściem na tereny zamku znajduje się prawdziwa mekka francuskiej kuchni - malutki bazar regionalny a w nim: sery, bagietki, suszone kiełbasy, pyszne regionalne wina, pasztet ze ślimaków (słoiczek 6e.) i stoisko z domowymi konfiturami. A jako, że sprzedaż, połączona była z degustacją, skosztowałam czekoladowo-bananowego dżemu - i nieskromnie rzeknę, że za sprawą mamy - identyczne w smaku konfitury zasilają moją piwnicę :)

# Zamek Chenonceau zwany Zamkiem Dam (Chateau des Dames). Zamek sześciu właścicielek, niegdyś rządzony kobiecą ręką po dziś dzień zachował swój urok. Malownicze ogrody kwiatowe, ogródek warzywny zachwycają turystów.

# Kolejnym punktem na trasie był dwudniowy pobyt w Lourdes. Malownicze miasteczko u stóp Pirenejów przyciąga rocznie 6 mln wiernych. To jeden z największych ośrodków kultu maryjnego na świecie.

Tysiące chorych i niepełnosprawnych, na wózkach, łóżkach pod opieką wolontariuszy, zanurzeni w modlitwie proszą o uzdrowienie. Widok, choć smutny, napawa wiarą.

Uczestniczyliśmy w pełnej klimatu wieczornej procesji ze świecami, Drodze Krzyżowej na górze Espelugues, w której chętni czytali poszczególne stacje. Co rusz rozbrzmiewały pieśni maryjne w naszym ojczystym języku, to dzięki polskim pielgrzymkom, m.in. z Kielc i Częstochowy, które docelowo jechały na Światowe Dni Młodzieży w Madrycie.

Na zdjęciu Grota Massabielle, w której Bernadetcie Soubirous objawiła się "Piękna Pani". Obok Bazylika Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

Należy podkreślić, że choć w wodzie z Lourdes nie odkryto żadnych leczniczych właściwości, od roku 1858 zarejestrowano 6784 przypadki niewytłumaczalnego odzyskania zdrowia, 67 z nich Kościół uznał za cudowne.

Szokująca natomiast była cała turystyczno - marketingowa otoczka. O ile wszelkie dewocjonalia były potrzebne i pożądane tak atrakcje typu... kieliszki na wódkę, kufle do piwa, kapcie czy... śliniaczek dla dziecka a wszystko to wizerunkiem Matki Bożej wywołało w nas niemałą awersję.

Z Lourdes pojechaliśmy do Prowansji, na Lazurowe Wybrzeże. Niestety, nie dane mi było zobaczyć wymarzonych pól pełnych lawendy. (Wstyd się przyznać, dawniej lawenda kojarzyła mi się jedynie z Raid`em na mole. Dopiero tutaj, w południowo- zachodnich Niemczech na dobre urzekł mnie zapach świeżych i zasuszonych kwiatów lawendy).

Niezaliczone lawendowe pole pozostawiam więc na swej liście "być i zobaczyć".

Ostatnim etapem Francji była Riwiera Francuska - Lazurowe Wybrzeże w nim Nicea, Cannes i Monako.

Nicea jest po Paryżu najczęściej odwiedzaną miejscowością we Francji. Wspominając o atrakcjach warto wymienić ruiny rzymskich term z III wieku oraz pozostałości zamku i romańskiej katedry.

Widok na Promenade des Anglais

Cannes nie zachwyca. Niby rozgrywa się tam prestiżowy Festiwal de Cannes ale sam budynek niczym się nie wyróżnia,czerwony dywan najlepsze lata ma już za sobą, a Promenada z Aleją Gwiazd z byle jaką kostką brukową... szczerze, nasza Aleja Gwiazd w Międzyzdrojach robi większe wrażenie. Najdroższe hotele, ekskluzywne jachty, przepych i snobizm.

Ryzykuję wiele umieszczając zdjęcie mojej N. bez jej zgody ;) Niestety nie mam innego, a chciałam Wam pokazać zdjęcie z Alei Gwiazd, która naprawdę nie zachwyca. Dla porównania, po prawej nasze Międzyzdroje :)

Monako

Państwo - miasto z odwróconą flagą Polski. Pod względem powierzchni drugie najmniejsze (po Watykanie) niezależne państwo świata. W pełni niepodległe i suwerenne, ma własną politykę zagraniczną. Tutaj też rozgrywany jest coroczny wyścig Formuły 1 - Grand Prix Monako.

Dzielnica Monte Carlo jest stolicą hazardu, pod luksusowymi kasynami stoją najdroższe auta a wszystko to oszałamia bogactwem i przepychem. Pierwszy raz byłam tutaj bodajże w 2002 roku, w czasach aparatów fotograficznych na kliszę i... nie zrobiłam żadnego zdjęcia. Podczas gdy koledzy pstrykali już drugą kliszę ja wyszłam z założenia - auta? E, szkoda kliszy. Po latach nie zmądrzałam - auta? E, szkoda miejsca na karcie. Na szczęście siostrzenica pomyślała o swoich braciach, do małego modelu Formuły dołączyliśmy galerię zdjęć drogich zabawek na 4 kółkach.

W Muzeum Oceanograficznym udało nam się obejrzeć stroje ze ślubu księcia Monako Alberta II. Suknię Panny Młodej zaprojektował sam Giorgio Armani. Tuż obok znajdowała się specjalnie przygotowana na okazję zaślubin wersja Lexusa. Całość wystawy uzupełniały zdjęcia Charlene Wittstock i Alberta II, zaproszenia ślubne oraz ślubna zastawa. I jak zwykle, nasz czas był ograniczony, niemal mlaskając z uznania pobiegłyśmy na dół, podziwiać akwaria z różnorodnymi gatunkami ryb z całego świata.

Niestety, organizatorzy po raz kolejny mnie zawiedli... Na całe muzeum dostaliśmy... 30 min czasu wolnego. Szkoda, tym bardziej, że bilet wstępu do najtańszych nie należał (13e.) Pobieżnie, przebiegłyśmy sale i obejrzałyśmy wszystkie gabloty.

Nasza 10 dniowa Francja dobiegła końca. Wrażenia z wycieczki - mieszane. Z jednej strony zdaję sobie sprawę, nie da się zobaczyć wszystkiego w ciągu tak krótkiego czasu. Z drugiej jednak wiem, że ten pobyt mógł wyglądać inaczej, bo ciągła bieganina po muzeach i zamkach bardziej skupiała ludzi na zegarkach niż zwiedzanych obiektach.

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się we Wiedniu. W stolicy Austrii byłam trzeci raz - zakochałam się po raz pierwszy. Tort Sachera spałaszowany, można wrócić do domu...

*********************************************************************************

Powyższy post pisałam przez 3 dni... naprawdę marzę o chwili wytchnienia i większej ilości czasu wolnego, tylko dla siebie, tylko na książki. Dziękuję, że wytrwaliście do końca. Zdjęcia może nie są najlepszej jakości, fotograf też ze mnie kiepski, ale jeśli kogoś zachęciłam do bliższego poznania Francji - jest mi miło.

Zwiedzając i poznając - nie zapomniałam o miłośnikach książek. Przygotowałam małą niespodziankę- zakładkę z samego Luwru. W piątek (16stego) spośród chętnych (wystarczy magiczne "zgłaszam się") wylosuję nowego właściciela zakładkowej Mony Lisy. Zakładkę wyślę tuż po powrocie do Polski.

Jeżeli Was bardzo nie zanudziłam, przygotuję fotorelację z Niemiec. Byłam tu trochę dłużej, poznałam je trochę lepiej i chętnie podzielę się swymi spostrzeżeniami.

Aktualnie trwa tu największy festyn wina - Wurstmarkt. Koniecznie muszę Wam to pokazać. Niestety, jeszcze nie znalazłam adekwatnej do treści zakładki ale z pewnością coś wymyślę :)

Pozdrawiam serdecznie :)

"Vive la France! (Viva zwei)"

2011-08-12T01:07:00.013+02:00

Kinga marnotrawna nieśmiało pragnie się pożegnać.

Niebawem wrócę, sprawdzę tylko, czy nic się nie zmieniła.

Choć na sam dźwięk słowa "autokar" choroba lokomocyjna zaciera rączki, żołądek robi salto i zawiązuje się w supeł.... jadę.

Przede mną Francja, w pigułce. Paryż już za mną, teraz cieszę się na Dolinę Loary i Niceę. Zabrałam ze sobą 3 książki (+ niestety, jedną w ramach pracy) liczę, że wreszcie rozkręcę się z czytaniem.

Wrócę 22go, mam nadzieję z jakąś iście francuską zakładką :) Życzę (sobie i Wam) słonecznej pogody i miłego czytania :)

A ja rosnę i rosnę…

2011-08-09T07:48:00.000+02:00

…podpisano – STOS

Ostatni w sezonie.

Dziś, chwilę po tym, jak próbowałam upchnąć książki na regałach dopadły mnie wyrzuty sumienia…

Miejsca na książki niewiele, czasu na czytanie o tyle, o ile… Będę kupować mniej - jak postanowiła tak uczyniła?

To złota myśl na dziś. A jutro? A jutro będzie futro, a raczej Dedalus, któremu nie można się oprzeć. Nie mniej będę się starać. Czy się uda? O tym w następnym odcinku :)

Od dołu:

1-4 od mojej ulubionej Izy! Wysłała mi pakiet książek z okazji braku okazji :) Wśród nich:

Białe zęby- Z. Smith

Hakawati mistrz opowieści - R. Alameddine- Perełka! Po tylu pozytywnych opiniach wiem, że się nie zawiodę :)

Fausta - K.Kofta - z autografem autorki :)

Przystanek śmierć - T. Konatowski

A cała reszta to wynik mego wszędobylstwa: wymiany na LC, zakupu na TzK, prezentów i zakupów własnych.

Samsara i Tygrysie Wzgórza (w twardej oprawie) upolowane na niebotycznej promocji w Znaku 19,95zł/ sztuka :))))))

Stephen King do kolekcji :)

R. Maciąg Rowerem w stronę Indii - zakup zazdrosny. Iza kupowała, Kinga też chciała. Z miłą dedykacją autora :))

Rycerz z Alcantary jest od Wydawnictwa Bellona - dziękuję.

reszta jak widać :) Aaa Ch. Harris załapała się do zdjęcia, ale już ma nową właścicielkę :)

Następny stos jesienną porą.... I hope so :)

Pozdrawiam serdecznie :)

Odda(ła)m

2011-08-08T14:11:00.001+02:00

Witajcie

Dziękuję Wam za tak liczny udział i moc uśmiechów :)) W takim sytuacjach żałuję, że mam tylko jeden egzemplarz książki.

Zamieściliście 48 komentarzy z czego dwa zgłoszenia nie brały udziału w losowaniu.

(Bujaczek i Evita – dziękuję za miłe słowa).

By nie przedłużać Czyste intencje Ch. Harris wędrują do...

(Nie)pechowej 13stki.

rajzarogiem - gratuluję i poproszę o adres do wysyłki na @ :)

Tymczasem uciekam zachwycać się wszystkim co made in Poland

Pozdrawiam serdecznie :)

Oddam książkę w dobre ręce :)

2011-08-03T10:15:00.001+02:00

So many things, so little time…

Nie nadążam. Jestem zabiegana, przepracowana i rozkojarzona. Czytam jak widać, niewiele. Napisanie krótkiej opinii po przeczytaniu lektury graniczy z cudem, nie jestem w stanie wykrzesać z siebie nic więcej poza „super i w ogóle”. Żyję powrotem do domu. Wstaję rano, przesuwam czerwony kwadracik w kalendarzu i przeżywam jak stonka wykopki. Byle do niedzieli :)

Nie uległo zmianie nabywanie książek, co mnie niezmiernie cieszy. Kupuję, wymieniam się, dostaję je w prezencie. Wszystkie zdobycze, skrzętnie ułożone już czekają na półce. Będę się chwalić po powrocie :)

Ach, bo zapomnę z czym tu do Was przyszłam. Takie to moje szczęście, zarzekam się, że nie sięgnę po kolejną książkę z serii… a kilka dni później dobry los zsyła mi cały pakiet :)

Jak donoszą wieści, w domu czeka na mnie ta oto książka. Chętnie poślę ją dalej w polski świat. Co trzeba zrobić? Tradycyjnie - uśmiechnąć się w komentarzu :))

W poniedziałek podam nowego właściciela.

:))

Heather Gudenkauf - Ciężar milczenia

2011-07-27T18:49:00.001+02:00

autor: HeatherGudenkauf

tytuł: Ciężar milczenia
wydawnictwo: Mira

rok wydania: 2010
ilość stron: 368
ocena: 5.5 / 6

Żałuję, że szerokozakrojone promocje omijają często naprawdę znakomite, warte przeczytania pozycje. O ile w przypadku znanego i poczytnego autorajest to zrozumiałe, tak książka nowicjusza, bez reklamy i rozgłosu musi obronićsię sama.

„Ciężar milczenia” jestpierwszą książką w czytelniczym dorobku Heather Gudenkauf.Bardzo ostrożnie podchodzę do nieznanych mi autorów. Są wielką niewiadomą, nierozwiązanązagadką, której odkrycie może przynieść różnorakie efekty. Zaryzykowałam i…jestem zachwycona.

Calli i Petrę, siedmiolatkimieszkające w małym miasteczku Willow Creek łączy dozgonnaprzyjaźń. Dziewczynki spędzają razem każdą wolną chwilę a ich zabawy zdają sięnie mieć końca. Związane emocjonalnie, wzajemnie się wspierają i pomagają wpotrzebie. Nieodzowna zwłaszcza jest pomoc Perty gdyż Calli od kilku lat niemówi. Miała 4 lata gdy tragiczne wydarzenie odcisnęło piętno na psychicepogrążając ją w otchłani ciszy. Przyjaciółka jest jej aniołem stróżem, jejgłosem. Nieme słowa wypowiadane z ust Calli znajdują oddźwięk w myślach Petry.

Kolejna tragedia nazawsze przekreśla szczęśliwe dzieciństwo. Pewnego ranka rodzice obu dziewczynekodkrywają ich zaginięcie. Zniknęły obie, w piżamkach, bez butów, bez śladu. Zdesperowanibliscy rozpoczynają poszukiwania. Kiedy na jaw wychodzą nowe fakty, rozpoczyna siędramatyczny wyścig z czasem…

„Ciężar milczenia” to znakomity thriller psychologiczny napisanyw ciekawy, nieszablonowy sposób. Każdy z bohaterów, nie wykluczając dziewczynekprzedstawia swoją wersję zdarzeń. Poznajemy rzeczowy raport funkcjonariuszapolicji, relację z poszukiwań widzianą oczami zrozpaczonych rodziców Petry orazwspomnienia ukochanego starszego brata Calli. To nietypowe rozwiązanie czyni ówthriller trzymającą w napięciu i niepewności solidną porcją wrażeń.

Jestem mile zaskoczona takświetnym, sprawnie napisanym debiutem. Jeżeli Heather Gudenkauf utrzyma wypracowanypoziom, osiągnie duży sukces. Życzę jej pomyślności, wszak warto namieszać wnieco opieszałych, w stosunku do skandynawskich, amerykańskich thrillerach.

Ciężar milczenia sprosta nawet najbardziej wymagającym fanom thrillerów. Gorąco zachęcam do lektury a sama wyczekuję polskiego wydania drugiej, najnowszej książki Heather Gudenkauf.

Charlaine Harris - Czysta jak łza

2011-07-22T12:11:00.003+02:00

autor: CharlaineHarris

tytuł: Czysta jak łza
wydawnictwo: Znak

rok wydania: 2011
ilość stron: 264
ocena: 3 / 6

Posmarowałam kromkędżemem jagodowym, dłonie kremem rumiankowym a teraz obsmaruję niniejsząksiążkę.

To moje pierwszespotkanie z Charlaine Harris, ominęła mnie cała seria o Sookie Stackhouse, nie mogęwięc pokusić się o porównanie, a szkoda. Nie mniej, „Czysta jak łza” rozczarowałamnie do tego stopnia, że upłynie sporo wody w rzece zanim łaskawym okiemspojrzę na którąś z książek sygnowaną nazwiskiemautorki.

Rzecz dzieje się w Shakespeare.Główna bohaterka, Lily Bard na co dzień zajmuje się sprzątaniem mieszkań w blokudumnie nazwanym Apartamentami Ogrodowymi a wieczorami oddaje się treningomkarate. Zamknięta w sobie, nieprzystępna,nie uchodzi za duszę towarzystwa. Nie ma rodziny, przyjaciół, znajomych a jejprzyjazd do Shakespeare z nie-wiadomo-skąd stanowi jedną wielką zagadkę. Nadomiar złego Lily cierpi na bezsenność, zamiast odpływać w ramiona Orfeuszawłóczy się nocami po dzielnicy. Tak było i tej nieszczęsnej nocy, kiedy w parku,wspaniałomyślnie zwanym arboretum, znaleziono zwłoki Pardona Albee, inwestora iwłaściciela wyżej wspomnianego budynku. Pech chciał, że świadkowie widzieli pannęBard kręcącą się w pobliżu miejsca zbrodni.

„Wszyscy wiedzą, żeLily sprzątała mieszkanie Pardona. Wielu sądzi, że sprzątnęła także jego”

Brawa za zachęcającezdania na okładce książki, tej jak i kolejnych z serii, są chwytliwe, naprawdę.Niestety zdania z tylnej okładki rozwiewają wszelakie wątpliwości czytelnika. „Wnowej serii Harris przedstawia Lily Bard, młodą wielbicielkę siłowni i karate,która rozwiązuje zagadki kryminalne”. Ten sam sfrustrowany ale jedocześniecudownie oświecony czytelnik wie już - za zabójstwem nie stoi sprzątaczka, ktowięc jest sprawcą?

Agnieszka Pietrzykpowiedziała kiedyś bardzo fajne zdanie: "Dobry kryminał to ciągła gra izabawa z czytelnikiem". Ubolewam, Charlaine Harris nie chciała się ze mną bawić.Co więcej, nie minęłam połowy książki a już miałam ochotę zabrać swoje zabawkii zmienić piaskownicę.

„Czysta jak łza” niewiele miała z dobrego kryminału, nie porwała mnie,nie trzymała w napięciu. Dlaczego więc w moim mniemaniu to średnia, przeciętnaksiążka a nie powiedzmy dno i kilo mułu? Otóż, do finału nie wiedziałam ktostoi za zabójstwem. Twarz i motyw mordercy poznałam dopiero na samym końcu alebynajmniej, nie jest to wyznacznikiem świetnie skonstruowanej intrygi. Poprostu kryminał nie wciągnął mnie do tego stopnia, że nie zaprzątałam sobiegłowy prywatnym dochodzeniem. Czytałam go z marszu, bez zaciekawienia, bezrewelacji.

Czy polecam? A skądżeznowu! W dobie wyrastających jak grzyby po deszczu kryminałów, w dobrych ibardzo dobrych książkach z tego gatunku można przebierać jak w ulęgałkach. Jarozumiem, najlepiej przekonać się na własnych oczach, tylko czy nie szkodawzroku? Moje guru czytelniczepodpowiedziało, że kolejna książka z tej serii jest jeszcze gorsza... na, ichdanke!

Niezrażonym nadmienię,że kryminały z serii Lily Bard są na wszędobylskich promocjach. Najlepsząofertę ma Znak, pakiet 3 książek kosztuje 29.90, a pojedyncze tomy można (odziwo!) tanio kupić na empik.com w cenie 12.90/sztuka

Pamiętajcie, że to moje skromne zdanie i sugestywna opinia. Nie to ładne, co ładne, ale to co się komu podoba :)

co czytają Niemcy?

2011-07-21T22:15:00.001+02:00

Sama byłam ciekawa. Będąc w Hicie od razu skierowałam się ku regałom z książkami.

Mój niemiecki nie jest perfekcyjny ale wspólnymi siłami (pomagał wujek Google) udało nam się znaleźć polskie wydania wyżej wymienionych książek. Porównałam nasze rodzime okładki.... prawda, że są ładniejsze? :))

Znalazłam tylko kilka wydanych w j. polskim tytułów. Osobiście zaintrygowała mnie Nele Neuhaus, niestety nie przetłumaczono jeszcze żadnej książki tej niemieckiej pisarki. Może kiedyś się doczekam.
Jeżeli mi coś umknęło, będę wdzięczna za wskazówki :)

1. Joy Fieldind – Martwa natura

2. Charlotte Link- Drugie dziecko – wydanie polskie X. 2011

3. Dan Brown – Zaginiony symbol

4. Cecylia Ahern – Podarunek

5. Iny Lorentz – Aprilgewitter

6. Peetz Monika - Die Dienstagsfrauen

7. Lucinda Riley - Das Orchideenhaus

8. Sebastian Fitzek – Kolekcjoner oczu

9. Lauren Weinberger - Ostatnia Noc w Chateau Marmont

10. Simon Beckett – Tiere

11. Stephen King- Pod kopułą

12. Rebecca Gable - Hiobs Brüder

13. Nora Roberts - Die Tochter des Magiers

14. Nele Neuhaus - Wer Wind sät

15. Heidi Rehn – Hexengold

16. Iny Lorentz - Die Rose von Asturien

17. David Safier - Plötzlich Shakespeare

18. Hera Lind - Die Erfolgsmasche

19. Stephenie Meyer – Intruz

20. Tania Carven - Entrissen

Dorota Katende - Dom na Zanzibarze

2011-07-21T11:02:00.003+02:00

Dawno, dawno temu napisałam recenzję... Jest wszędzie, tylko nie na blogu. Pozwolicie, że sobie i tu ją zamieszczę.

Miałam problem z zaszeregowaniem jej do odpowiedniej kategorii. W wielu księgarniach klasyfikowana jest jako literatura faktu - reportaż, moim zdaniem niesłusznie. Biorąc przykład z księgarń Selkar i Gandalf umieszczam ją w kategorii biografie/... Tak, tu będzie dla niej odpowiednie miejsce.

Wydawnictwo Otwarte wznowiło tę pozycję. Od lipca można nabyć takie wydanie Domu na Zanzibarze. Moim zdaniem starsze wydanie jest o niebo ładniejsze (zachwyty w ostatnim akapicie recenzji ;) ). Przy wahających się cenach 31.49-34.90 zł natknęłam się na niezastąpionego Dedalusa z Domem na Zanzibarze za jedyne 10 zł :)

autor: Dorota Katende

tytuł: Dom na Zanzibarze
wydawnictwo: Otwarte
rok wydania: 2009
ilość stron: 288
ocena: 3.5 / 6

Będąc w księgarni, mojąuwagę przykuła okładka pewnej książki. Kremowy dom przed nim ogródek, w nimróżowe kwiaty, wszystko to otoczone palmami. Tą książką był „Dom na Zanzibarze” Doroty Katende. Jużsam tytuł intrygował. Zanzibar.

Generalnie chętnie sięgam po książkizwiązane z Afryką, zarówno te opisujące losy kobiet afrykańskich jak i testricte przyrodnicze. O Zanzibarze wiedziałam niewiele. Gdzieś kiedyśprzeczytałam, że był to pierwszy kraj, w którym wprowadzono kolorową telewizję,a także, że tutaj urodził się Freedie Merkury, znany wszystkim wokalistalegendarnego zespołu Queen. Mając okazję poznać nowy kraj, jego kulturę i tradycję nie zastanawiałam siędługo. Z książką w ręce ustawiłam się w kolejce do kasy. Po powrocie do domu,rozsiadłam się wygodnie w ulubionym fotelu i wraz z autorką rozpoczęłamwędrówkę ku Afryce.

Dorota Katende zaczęła swą powieść od stwierdzenia, iż miłość do Afrykirozpoczęła się z momentem przeczytania książki „Pożegnanie z Afryką”.Machinalnie się uśmiechnęłam bowiem książka Karen Blixen jest jedną z mychulubionych. Z wypiekami na twarzy śledziłam losy autorki i razem z niązachwycałam się otaczającą przyrodą. Rozumiałam więc fascynację Doroty Katende.Ale co do stwierdzenia autorki mam pewne obiekcje – „zrozumiałam, że niektórzyrodzą się z Afryką w sercu. Ale należą do tego gatunku tylko ci, którzy sami zbezgranicznym zdumieniem odkrywają pewnego dnia, że to odpowiedź na ich ból,codzienną udrękę i wszystkie niespełnione nadzieje” *. No cóż, śmiem twierdzić,że gdyby w ręce autorki znalazła się książka „Moje Indie”- Jarosława Kreta, czyteż „Gringo wśród dzikich plemion” Wojciecha Cejrowskiego, Dorota Katendepokochałaby inny kontynent… Ale trzymajmy się wersji, że to właśnie Afrykazamieszkała w jej sercu.

Autorka w myśl przysłowia „marzenia są po to, aby je spełniać” zostawia trójkędzieci pod opieką męża i swej koleżanki, by wyruszyć w trzytygodniową podróż doKenii.
Kenia jak Kenia, niby Afryka, jednak nie ta bliska sercu. Pani Dorota Afrykinie poznała, nie zrozumiała i nie przeżyła. Niespełna rok później kolejny razstanęła na afrykańskiej ziemi.
I chociaż tak usilnie pragnęła tej podróży, na miejscu ogarnął ją stres. Naglezaczęła się bać każdego dnia, zastanawiając się przy tym co będzie z jejdziećmi, gdy nagle coś jej się stanie. Szkoda, że Pani Katende nie zastanowiłasię nad tym wcześniej, zostawiając dzieci, w tym jedno trzyletnie, a samazafundowała sobie miesięczną wycieczkę do Kenii. Nigdy dotąd nie zdarzyło misię, by postawa autora tak mnie drażniła. Kolejne strony książki tylko wzmogłymą irytację. No ale cóż, skoro Pani Dorota sama stwierdziła „chcę poznać Afrykęza wszelką cenę” **, jednak nie mam prawa potępiać jej życiowych wyborów. Idźmydalej. Kolejne strony książki opisują dalsze perypetie autorki. Rozpisuje się odwóch nieudanych małżeństwach, problemach finansowych (które jak widać niestanowiły przeszkody przed zafundowaniem sobie miesięcznych podróży doafrykańskich krajów). Po wszelakich kryzysach nastały lepsze czasy i wkonsekwencji częstsze wyjazdy do Afryki. Podczas jednej z podróży autorkapostanowiła zwiedzić Zanzibar, o którym wiele słyszała, a jeszcze nie miałaokazji zwiedzić. Gdy dotarła na wyspę, poczuła, że jest to jej miejsce naziemi. Miejsce, o którym tak marzyła i długo poszukiwała. Razem z koleżankąkupiła działkę na Zanzibarze i przystąpiła do budowy domu, by rozpocząć nowe,szczęśliwsze życie.

Sama historia autorki warta jest poznania. Jej losy mogą stać się przykłademdla wielu kobiet. Dorota Katende mając na koncie nieudane związki uczuciowe iliczne niepowodzenia zawodowe, odnalazła w sobie tyle determinacji i odwagi, byrozpocząć nowe życie. Ta książka jest dowodem na to, że marzenia mogą sięspełnić. Warto więc dążyć do ich realizacji.
Jestem oczarowana oprawą graficzną książki. Kartki stylizowane na starypamiętnik idealnie kontrastują z błękitem oceanu i zielenią palm umieszczonychna fotografiach. Oglądając liczne ilustracje i czytając opisy przyrody,marzyłam by z pełnego wrzawy
i zgiełku miasta choć na chwilę znaleźć się na afrykańskiej ziemi. Siedząc poddaktylową palmą i wpatrując się w bezkres oceanu popijałabym sok ze świeżowyciśniętych owoców mango. Tak, to byłby mój raj na ziemi.

* D. Katende; „Dom na Zanzibarze” str. 12

** Tamże, s. 28

B
** Tamże, s.